Որդիս՝ Լեոն, երեկ գործից տուն էր դառնում ոտքով: Ասում է՝ գործի վերջում զգում էի, որ ուզում եմ քայլել, րոպեներն էի արդեն հաշվում, կարծես ինչ-որ բան ինձ դուրս էր տանում...
1884 թ. ապրիլի 20-ին Արևմտյան Հայաստանի Սեբաստիայի նահանգի Բրգնիկ գյուղում` Գրիգոր Չպուգքյարյանի և Թագուհի Պաղտիկյանի ընտանիքում, ծնվեց անդրանիկ զավակը, որին ծնողներն անվանեցին ԴԱՆԻԵԼ...
Մեր մարդկանց մի մասին, որոնք ջերմորեն փարված են 19-րդ դարի և 20-րդ դարի հիմնական մասի եվրոպական դասական արժեքներին, որոնք, իսկապես, ամենաբարձր մակարդակի համամարդկային արժեքներ էին, թվում է, թե ուրիշները դա չեն հասկանում և այդ իսկ պատճառով մերժում են դրանք...
Խաչը մեր փրկության նշանն է, Խաչը քրիստոնյաների հույսն է, Խաչը եկեղեցու հիմքն է, Խաչը սատանայի պարտությունն է, Խաչը որբերի հայրն է, Խաչը ամբարիշտների դատավորն է, Խաչը հիվանդների բժիշկն է, Խաչը օրվա զենքն ու գիշերվա պահպանիչն է...
Ճիշտ կլիներ, որ հաղորդագրությունում այսպես նշվեր. «Հարգելի քաղաքացի, հերոս հարկատու, քո մուծած հարկերի շնորհիվ Հայաստանում 2018-ին փողոցից պալատ ընկած, բիրդան աղա դառած չտեսները շուրջ 7 տարի լիուլի մսխում են պետական բյուջեն...
Եթե նայում ենք աշխարհում տիրող իրավիճակին, ապա տեսնում ենք, որ սառը պատերազմը, ԽՍՀՄ կոլապսը, ԱՄՆ-ի առաջնորդությամբ աշխարհի անկայուն ու կարճատև կյանքով միաբևեռությունը, ուկրաինական միջնորդավորված պատերազմը, Ռուսաստանի ու Չինաստանի գերտերությունների կարգավիճակ ստանալը և Եվրոպայի անկայուն վիճակը այդ գլոբալ անցման պրոցեսի բաղադրիչներն են միայն...
Այսօր թերևս խոսեմ «Pax Azerbaijana» եզրույթի մասին, որը ադրբեջանական գերիշխանության աշխարհաքաղաքական նախագիծ է: Կտեսնենք, որ այն այլևս «գետնի վրա» գոյություն ունեցող իրողություն է:
Եվ ուրեմն, Pax Azerbaijana-ն կամ, որ նույնն է՝ «Ադրբեջանական խաղաղությունը», աշխարհաքաղաքական հասկացություն է, որն արտահայտում է Ադրբեջանի ձգտումը՝ Հարավային Կովկասում հաստատել գերիշխող դիրք և տարածաշրջանային զարգացումները ենթարկել սեփական ռազմավարական շահերին...