Ասում եմ՝ բայց ինչ աբսուրդ ժամանակներում ենք ապրում․ հազարներով կյանքեր գողացողը՝ «որ չասեն դավաճան», ազատ ֆռֆռում է կնոջ հետ, այ այդ գողացված կյանքերի շիրիմների ծաղիկներ գողացողները և վաճառողները «հերոսաբար» կալանավորվում են:

Ասում եմ` հայի բախտ, է՛լի… Մարդ տուն-տեղը, եղած-չեղածը ծախի, էստեղի կրակից փախչի, գլուխը պրծացնի, մեքսիկաներով մի կերպ հասնի գլենդեյլնոց, օր ու գիշեր չարչարվի, մի թեթև բան ստեղծի, որ մի քանի տարի վայելի, էն էլ սենց վառվի-գնա…

Հզորների ուժային փոխազդեցության դաշտում մեր իրական վիճակը հասկանալու համար պետք է հասկանալ ու հաշվի նստել ոչ միայն հակամարտ կողմերի կոնկրետ գործողությունների հետ մեր տարածաշրջանում, այլ, առաջին հերթին, պետք է հասկանալ այդ գործողությունների հիմքում ընկած մոտիվային համակարգերը, այն է՝ հասկանալ նրանց գործողությունների հիմքում ընկած կենսափիլիսոփայությունը և դրանց ուղեկցող գաղափարախոսությունները իրենց դինամիկայի մեջ։

Քաղաքականության մեջ չեն կարող լինել զգացական թշնամիներ. այստեղ կարելի է առանձնացնել շահային հակառակորդներ և արյան կամ գոյութենական թշնամիներ։

Կոշկակարին բախտի բերմամբ թագավոր են դարձնում, նա չի զբաղվում պետության գործերով, գահին նստած՝ ձանձրանում է։

Հարգելի գործընկերներ, Սույն թվականի հունվարի 13-ին՝ երկուշաբթի օրը, ժամը 12:30-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (հասցե` ք․Երևան, Նազարբեկյան թաղամաս 40, թիվ 3 դահլիճ) դատավոր Տիգրան Ոսկանյանը իմ նկատմամբ սահմանելու է քրեական պատիժ՝ ազատազրկման ձևով, քանի որ նա անհիմն և քաղաքական հետապնդման ներքո ինձ ճանաչել է մեղավոր` իմ նկատմամբ կայացրել է մեղադրական վերդիկտ:

Այս մտորումներն ունեցել եմ 2016 թվին՝ երբ Քառօրյա պատերազմում հարյուրից ավելի զոհեր տալով ՝ կանխեցինք թշնամու առաջխաղացումը։

Ռազմիկ Դավոյանի բանաստեղծությունը բանավոր խաչակրություն է, Տիրոջ խաչակրությանը չարչարանակից, սակայն և` Նրա մշտահաղթ խոստման աջակցությամբ. «Իմ լուծը քաղցր է լինելու և բեռը` թեթև» (Մատթ. 10:30). նկատի ունենալով Իր ընտրյալներին պարգևած առատ տաղանդները, որ թեկուզ և լուծ` քաղցր են, ու դրանք գործի դնելու, կյանք դարձնելու որդիական սերը, որով կարելի է ամենաանկարելի ծանրության խնդիրներն էլ վեր բարձրացնել, չվախենալով, այլ` ոտքի տակ, ցած տեսնելով Աստծուց դուրս ամեն բան: Աստվածաշունչ այս հաղթ ու գեղեցիկ ոգեղենությամբ է առլեցուն Ռազմիկ Դավոյանի պոեզիան, որ վերնային հանճարի շեփորումով արտահայտվելու շնորհիվ` դուրս է գալիս ազգային նեղ շրջանակներից` ստանալով համամարդկային շքեղ հնչողություն և հոգով քաղցյալների համար դառնալով բանավոր ու ոգենորոգ Հաց:

Բնավ մի՛ վհատվիր և մի՛ հուսահատվիր, երբե՛ք:

Խաղաղութեամբ Քով, Հոգի՛դ Սուրբ Աստուած ճշմարիտ, որ ի վեր է քան զամենայն միտս եւ զխորհուրդս, մխիթարեա՛ զանձինս ծառայից Քոց՝ ընդունելով զաղաչանս մեր: Անցո՛ ի մէնջ զցասումն պատուհասի յանցանաց մերոց բարերարութեամբ Քով: