2021թ. խորհրդարանական ընտրություններից այս կողմ նա մեղք չունի ոչ մի բանում: Մենք չենք ընկալում. թե ո՛վ է Նիկոլը:

Հայաստանի կառավարությունը հավանություն է տվել Եվրամիությանը երկրի անդամակցության գործընթաց սկսելու մասին օրինագծին: Փաստաթուղթն արդեն ուղարկվել է խորհրդարան։ Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ վերջնական որոշումը համաժողովրդական հանրաքվեի կդրվի: Արդյոք այս գործընթացն ունի իրական հեռանկա՞ր, թե՞ սա հասարակական կարծիքը մանիպուլացնելու հերթական գործիքն է։

Երբ ՈՒկրաինայում բանը հասել է նրան, որ ճակատի առանձին հատվածներում լեհ, բրիտանացի, հոլանդացի և այլ «տերօբորոնշիկները» պաշտպանվում են հյուսիսկորեացի «շտուրմովիկներից», երբ Ռուսաստանի ու Իրանի կողմից շպրտված Սիրիայում իշխանությունը վերցրած մարդիկ և թուրքական «գենշտաբը» ամերիկացիների կողմից շպրտված սիրիական քրդերի դեմ բացեիբաց համատեղ գործողություն են սկսում, իսկ կողքի քրդերը՝ Իրաքյան Քուրդիստանի իշխանությունները, ոնց որ թե, թուրքերի հետ էդ հարցում թիմ են, երբ Համասի և Հզբոլահի քոքը տալուց հետո Իսրայելը արաբական մնացյալ աշխարհի կողմից շպրտված Գազայում իր հարցերը ամենահինկտակարանյան ձևով է փորձում լուծել, երբ կողքի երկրի գլխավորն ասում է, թե միջանցքն ուժով է վերցնելու, իր հայրենակիցներին բերելու է այստեղ ապրելու, մենք էլ էստեղից-էնտեղից բերած զենքը պիտի հետ ուղարկենք, ու երբ այս ամենը տեղի է ունենում Ամերիկայի ընտրված նախագահի Պանամային, Կանադային ու Դանիային ներկայացվող տարածքային ու նմանօրինակ այլ պահանջների ֆոնին, ահավոր ուզում եմ հավատալ, որ այս անգամ ինչ-որ hրաշքով պլստալու ենք:

Նորմալ կյանքով ապրող և, մանավանդ զարգացող հասարակություններում տգիտությունը թուլության նշան է, որը մարդիկ աշխատում են թաքցնել։

Կարծիքից մինչև խորհուրդ թիզ ու կես է, ու այդ սահմանն անցնելու «չարաճճիությունը» հանգեցնելու է նոր ողբերգությունների. լոկ գիտակցված, անանձնական որոշումները կարող են ապագայի շուրջ հյուսված դավադիր կծիկը քանդել և հույսի ճրագ վառել:

Պետությունն իր քաղաքացիների առաջ ունի պոզիտիվ պարտավորությունների հսկայական շարք։

Մի արեք նման բան, սեպ մի խրեք Հայաստանի ու Սփյուռքի միջև:

Երբ Հայաստանում շուկայական հարաբերությունները փոխարինեցին սոցիալիստական ռեալիզմին, մարդու նոր տեսակ առաջացավ՝ գործարար մարդ (հոմո վաճառիկուս)։ Ու եղավ մի ժամանակ, երբ հոմո վաճառիկուսը միակ մարդն էր, որին հաջողվում էր ոչ միայն աշխատել, այլ նաև մի քիչ փող աշխատել։ Դրա համար էլ, ով ասես՝ դարձավ գործարար։ Նորաթուխ գործարարների ծագումն իրենից խայտաբղետ մի պատկեր էր ներկայացնում՝ նախկին ինժեներներ, գիտությունների թեկնածուներ, թատրոնի դերասաններ, բեռնատարի վարորդներ, մարքսիզմ-լենինիզմի դասախոսներ, բանաստեղծներ, անգամ՝ նախկին պորտաբույծներ։

Վերջերս շատերն են սկսել քարոզել ինքնաճանաչողությունը որպես մարդու, համայնքի և ազգերի հաջողության գրավական: Այո, էդպես է: Բայց միայն միտքն արծարծելը բավական չէ, հարկավոր է նաև մարդկանց տալ դա իրագործելու տեխնիկաները, բանալիները:

Կա իրական ցավ: Կա ցավի իմիտացիա: Պատկերացրեք հիվանդանոցի նույն պալատում պառկած երկու, ցավից ոռնացող պացիենտ: Բժիշկը զննում է երկուսին էլ: Մեկին ամենաուժեղ ցավազրկող է նշանակում, ասենք` մորֆին, մյուսին ոչ մի բան: