«Շատերը ժողովուրդն ու ամբոխը խառնում են իրար հետ,- գրում է Հովհաննես Թումանյանը, այնուհետև՝ շարունակում:- Սրանք իրար հակառակ բաներ են։ Ժողովուրդն իմաստուն է, ամբոխը՝ հիմար։ Ժողովուրդը ծանր է, ամբոխը՝ թեթև։ Ժողովուրդը մեծահոգի ու բարի է, ամբոխը՝ դյուրագրգիռ, վտանգավոր, չար։ Ժողովուրդն աշխատանք է սիրում, ամբոխը՝ թալան։ Ժողովուրդը խաղաղասեր է, ամբոխը՝ կռվարար։ Եվ ամբոխամիտ ու ամբոխավար մարդիկ երբեմն ամբոխի գլուխն անցնելով, որ մի շատ հեշտ բան է, տիրում են ժողովրդին ու նրան գցում զանազան կրակների ու կռիվների մեջ, որ նա չի էլ երազել։ Սովորաբար, կառավարություններից շատերին ամբոխն է պետք, բանաստեղծին՝ ժողովուրդը»։

Առ այսօր մարդկությունը, ֆինանսատնտեսական ու ռեսուրսային բազայի հիման վրա, առաջնորդվել է ռազմաքաղաքական դոմինանտության սկզբունքով ու ձգտումով, որն իր էությամբ մաքուր ուժային մոտեցում է գոյության պայքարին։

Ամեն ինչ մարդուց է՝ աշխարհի խինդն ու տխրությունը, կյանքի լռությունն ու ճիչը, մեր բաժին եղածն ու սպասվելիքը: Ամեն ինչ մարդուց է: Մարդու հետ գալիս և գնում են երազ ու ժամանակ, սեր ու ատելություն, մարմնական ու աննյութեղեն:

Ավինյանի հերը քաղաքացիների միջև հստակ դիսկրիմինացիա է դնում ու քաղաքացիների մի խավի նկատմամբ վիրավորանքներով լեցուն բացահայտ ատելության խոսք հնչեցնում։

Բաշար Ասադը հեռանալուց առաջ հնարավորություն չունեցավ ասելու մոգական խոսքերը. «Ես սխալվեցի: Ջուլանին ճիշտ է»: Իսկ ռուսները Սիրիայում վիրտուոզ իշխանափոխություն կատարեցին:

Արդեն 4-5 տարի փնտրում եմ մեր երկրի իրավ տերերին, նրանց, որ չեն հաշտվում հայրենական ու ազգային որեւէ կորստի հետ, տիրական կրքով ու սիրով կռիվ են տալիս երկրապահության ու ազգապահպանության համար՝ ամեն պահանջված առիթով: Երկիրն ու ազգը միշտ գոյատևել ու զորացել են նախ և առաջ նման տերերի մաքառումով՝ առանց հարկադրանքի ու վարձահատուցման:

Խավարամտության ու կիսագրագիտության մեջ հայտնված, ցածրակարգ ու կեղծ մշակութային օրակարգեր որդեգրած մեր երկրում աննկատ մնացին անցյալ դարի առաջին կեսում Թբիլիսիում, Բաքվում, Գյումրիում ճարտարապետական իրենց ուրույն դիմագծերով հարուստ ժառանգություն թողած երեք նշանավոր հայ ճարտարապետների հոբելյանները:

Ես արդեն շատ բան եմ կորզել ձեզնից, որպեսզի ձեր կյանքը այսուհետ իրոք բարեկեցիկ լինի: Քարը քարին դնելով կառուցեք ձեր կյանքն ամուր հիմքի վրա, իմանալով, որ այդ Հիմք- Ժայռը ձեր Վարդապետն է, այդ ժայռը Քրիստոսն է:

Ի մերձենալ երեկոյիս համաբառնամք զձեռս մեր ի սրբութիւն, զոր ինչ մեղաք այսօր խորհրդով, բանիւ կամ գործով՝ ի յանկողինս մեր զղջանալով, խոստովան լինելով զգաղտնիս սրտից մերոց ծածկագիտիդ Աստուծոյ, յուսալով յողորմութիւն Քո: Եւ մեք միաբան գոչեսցուք. յիշեա՛ զմեզ, Տէ՛ր, յորժամ գաս արքայութեամբ Քով, եւ ողորմեա՛ մեզ:

Փաստորեն, Ավինյան Տիկոն, որ ասում էր քաղաքում հին ավտոների շահագործումը պետք է սահմանափակվի, լսել էր իր հոր խորհուրդը՝ «համբալ «Օփելի» վարորդների» մասին...