Ընդամենը 35 տարի առաջ մենք էն մարդիկ էինք, ովքեր մի կտոր հացը կիսում էին հարևանի հետ, որովհետև կուլ չէր գնում, երբ գիտեինք, որ հարևանությամբ սոված մարդ կա: Մենք էն մարդիկ էինք, ովքեր նույնիսկ վառարանի ջերմությունը փորձում էին բաշխել հնարավորինս շատ մարդկանց, ովքեր ճրագի լույսով փորձում էին լուսավորել հնարավորինս շատ մարդկանց մթությունը: Մենք էն մարդիկ էինք, ովքեր անկեղծորեն ուրախանում էին մեզանից յուրաքանչյուրի հաջողությամբ և անկեղծ ցավ ապրում մեզանից յուրաքանչյուրի կորստով: Մենք էն մարդիկ էինք, ովքեր սիրում ու հարգում էին իրար, ովքեր իրար չէին նախանձում, իրար բարին էին կամենում, անտարբեր չէին իրար նկատմամբ: Էն ժամանակ էլ կային վատ մարդիկ, բայց հիմնականում մենք էդ մարդիկ էինք, մեր նկարագիրը դա էր:
Դա մոտավորապես 35 տարի առաջ էր, ընդամենը 35 տարի առաջ: Իսկ թե ինչու ենք մենք հիմա վերածվել էն մարդկանց, ում վերածվել ենք, լրիվ այլ թեմա է: Հիմա այլ է ընդհանուր նկարագիրը: Ես դրվագ առ դրվագ կարող եմ հիշել և այդ փոխակերպման բացատրությունը գտնել, բայց դա գրառման նյութ չի: Գուցե այդ մասին գրքեր գրողներ կլինեն, գուցե ֆիլմեր նկարողներ կլինեն, գուցե պատմաբանների ուշադրությանը կարժանանա դա մի օր: Ես ընդամենը հիշողության թարմացում արեցի:
Արամ Աբաջյան