Բանակի ստրկացումն առաջինը՝ իր ու հետո՝ երկրի մահն է. Սուսաննա Բաբաջանյան

Երկրի հոգսով ապրել, նրա օրհասին, լինել-չլինելուն պատասխանատու լինել, ամենևին չի նշանակում քաղաքականությամբ զբաղվել:
Հին աշխարհում՝ Հռոմից սկսած, զինվորականն ավելի բարձր դիրք ուներ, ավելի պատասխանատու էր երկրում կատարվող իրադարձություններին, քան՝ թագավորը կամ կեսարը:

Եվ դա չէր կոչվում քաղաքականությամբ զբաղվել, այլ՝ վերջին խոսքն ասել մարտի նետվելով, հարկ եղած դեպքում՝ անմիջականորեն հակազդել սխալ կառավարմանը, կամ՝ սրախողխող անել, ինչպես արել են Անտոնիոսին:
Ահա թե ինչու ամենապատվավոր ու բարձր պաշտոնն էր համարվում զինվորականի կոչումը, հասարակության ամենակիրթ խավն էր:

Կռվի դաշտում՝ առույծ, կյանքում պարահանդեսներում՝ ջենթլմեն:
Որքան ազնվական, նույնքան էլ՝ պատվախնդիր:
Բանակն իր ստրակահաճ իներտությունը չէր արդարացնում քաղաքականությամբ չզբաղվելու կեղծ դերակատարմամբ:
Տգետ ու բազմախավ ժողովուրդը կարող էր ինչ-որ մի ժամանակ ստրկանալ իշխանությանը, բանակը՝ երբեք:
Բանակի ստրկացումն առաջինը՝ իր ու հետո՝ երկրի մահն է:
Բանակը միայն իր հայրենիքի ու ժողովրդի ծառան էր, ոչ մի արքա ու ծերակույտ չէին կարող թելադրել նրան:

Այդպիսի բանակի եմ կարոտ, որ կարողանամ ասել՝ ես իմ բանակի ու նրա զինվորի ցավը տանեմ:
Մնացյալը՝ էժան էմոցիաների, կեղծ արժեքների և իմիտացիաների դաշտում է:

Մեկնաբանություններ