62 տարեկան եմ և ինչքան հիշում եմ, բացի վերջին մի քանի տարուց, երբեք՝ Ցեղասպանության հիշատակման օրը կամ հաջորդ օրերին, Հայաստանի ողջ տարածքում, որևէ «ուրախ միջոցառում» չի անցկացվել:
Առավել ևս՝ «փողոցային խորոված փարթի»։
Սա է եղել մեր ավանդույթը։
Պայքար՝ այո՛...միտինգներ, ցույցեր, ջահերով երթեր՝ այո՛… Բայց համերգներ, փողոցային «կեր ու խում՝ երբեք։
Դրա համար կա տարվա ևս 360 օր...
Չնայած՝ փողոցային, «խորովածային» միջոցառումները, 21-րդ դարի Երևանի փողոցներում, գեղջկական մթնոլորտի շարունակությունն են․․․ շատ տգեղ և հակասանիտարական նրբերանգներով։
Արամ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆ