Հավատը քաշեց ինձ այնտեղից, որտեղ կարծես վերջն էր

Շատերն են ինձ հարցնում․

«Դու իրո՞ք այդքան հավատում ես»։

Կամ ասում են․

- Դու անընդհատ գրում ես հավատից։

Եվ ավելացնում են․

- Եթե նույնիսկ չես գրում այդ բառը, տողատակերից զգացվում է։

Ես չեմ գրում։

Ես ապրում եմ նրան։

Հավատը քաշեց ինձ այնտեղից, որտեղ կարծես վերջն էր։

Երբ ուրիշների աչքերով կորած էի՝ նա ինձ նոր կյանք տվեց։

Այսօր ես ողջ եմ։

Այսօր ես շնչում եմ։

Սկսել եմ քայլել։

Եվ կքայլեմ՝ ավելի լավ, շնորհիվ իմ հավատքի։

Հավատս ինձ չթողեց։

Ամեն մթության մեջ կա լուսաբաց։

Ես բռնում եմ այն՝ սրտով, շնչով, ձեռքով։

Դա իմ ուժն է, իմ ուղին, իմ պատմությունը։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ