Երեկոյան ամուսնուս հետ դուրս եկանք քայլելու մեր բակի այգում և հարակից տարածքի աղբատարի մոտ գրքեր տեսանք գետնին... Հեռվից նկատեցի, որ վրայի գիրքը անվանի ազգականիս` Վախթանգ Անանյանի հատորներից է («Սևանի ափին»), հաջորդը, թեև թարս էր դրված, կրկին ճանաչեցի ու գրեթե բղավելով`«Սա հաստատ Խաչիկ Դաշտենցի «Խոդեդան»-ն է...»։
Հետո Ջիվանի, հետո...
Հետո գրքերը վերցրինք, բնականաբար չէինք թողնի և ամուսինս, որ դեռ լուռ էր ասաց.
- Ա՜յ, թրքացումը էսպես է սկսվում, երբ էն գրքերը, որոնցով պետք է դաստիարակվեին` հայտնվում են այստեղ...
Սա էլ մի ուրիշ ողբերգություն է։
Մերի ՔԵՇԻՇՅԱՆ