Հանգչող պատրույգը երբեք չես մարում, Խոնարհված ճյուղը երբեք չես ջարդում. Անցնում ես ընկած աղախնիդ կողքով, Շշնջում կրկին մեղմիվ ու սիրով. Վե՛ր կաց ու կանգնի՛ր, դուստր Սիոնի` Փրկության լույսի ճաշակման համար:
Համոզված եմ՝ Ադրբեջանում ուշադիր հետևում եք հայաստանյան զարգացումներին։ Կարծում եմ նաև, որ նամակիս ասելիքը կհասնի Ձեզ՝ խորհրդատուների և վերլուծաբանների միջոցով։
Պարոն Ալիև, Դուք շատ լավ գիտեք՝ սպորտում չեն կազմակերպվում մենամարտեր՝ տարբեր քաշային կարգի մարզիկների միջև...