Երեկ սեպտեմբերի 27-ն էր, 44-օրյա պատերազմի վեցերորդ տարելիցը։ Հազարավոր զոհերի հիշատակ, չսպիացող վերքեր, կորսված տներ ու ճակատագրեր, պետության ապագան փոխած աղետ...

Մասնագիտական աչքով եթե գնահատեմ երեկվա քաղաքականապես խիտ օրը, ապա մեկ բան կասեմ․ երեկ մեկ օրվա մեջ խտացված էր իշխանություն–ընդդիմություն պայքարի գրեթե ամբողջ դիլեման։ Իշխանությունը գործում էր որպես քաղաքական մեքենա՝ հաղորդակցվում էր, կրկնում, տարածում և պայքարում էր մարդկանց ընկալումների համար...

Պահպանիչ և հույս հավատացյալների Քրիստոս Աստված մեր, Պահիր և պահպանիր մեր զավակներին, Քեզ հավատացող և Քեզ հուսացող Հայ ժողովրդին, Սուրբ և պատվական Խաչիդ հովանու ներքո...

Այս եղավ սկիզբը երկրի վրա տևած Իմ երեք տարիների առաքելության. խոնարհությամբ ընդունելով կյանքի դժվարություններն ու կարգ ու կանոնը, որպեսզի կարողանամ բոլոր ժամանակների Իմ հետևորդներին բաժնեկից դարձնել մարդկային կյանքին, որ Ինձ վրա առա...

Առանց չափազանցության՝ դեռ «թավշյա» անդորրի ու շոկի մեջ եմ ՔՊ-ական քաղաքական թատրոնի «պրիմա» Հասմիկ Հակոբյանի եթերային հայտնությունից (հղումը՝ Հ․Գ․1-ում)...

Հ1, եթե վերջնականապես չեք վերածվել AzTV-ի, և եթե այդ շենքում դեռ կա գոնե մեկ մարդ, որը տարբերում է հանրային հեռարձակումը քաղաքական սպասարկումից, այսօր եթեր մի՛ տվեք այդ հաղորդումը...

Հերոսները ապրողների հոգու սպեղանին են, արժեքավորում են նրանց հավաքական գիտակցությունն ու պատվախնդրությունը, նորոգում են ազատատենչ մղումներն ու լույս սփռում օրվա հիմնահարցերին...

2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ին սկսվեց ոչ միայն հերթական պատերազմը` հանուն մեր Հայրենիքի։ Սկսվեց պատերազմ` հայ լինելու մեր իրավունքի համար։ Սա պաթոս չէ, սա այն իրականությունն է, որի մեջ մենք ապրում ենք արդեն վեց տարի...

1994-ի մայիսի 12-ի հրադադարից հետո Ադրբեջանում ծանր վիճակ էր։ Թեպետ երկրում հսկայական ներդրումներ էին անում հատկապես Անգլիան ու Թուրքիան, բայց ժողովուրդը հոգեբանորեն նվաստացած էր, իսկ իշխանությունը պարտության ու Արցախը կորցնելու բոլոր մեղքերը բարդում էր նախկին իշխանության' Էլչիբեյի ու Մութալիբովի վրա...

Այսօր նախ խոնարհման օր է։ Հիշողության ու լռության։ Մեր զոհերի անունների, նրանց չապրած կյանքերի, չվերադարձած որդիների, չկառուցված ընտանիքների առաջ ցանկացած խոսք պետք է սկսվի հարգանքով։ Բայց ես այսօր իմ հարգանքի տուրքը ուզում եմ մատուցել նաև այնպես, ինչպես կարող եմ և պարտավոր եմ իմ մասնագիտությամբ՝ մեր ապրած ցավը փորձելով վերածել պետական գիտելիքի։ Որպես հայ՝ խոնարհվել նրանց հիշատակի առաջ, իսկ որպես մասնագետ՝ փորձել հասկանալ և ձեզ հետ խոսել այն մասին, թե ինչու դա տեղի ունեցավ, ինչ էինք պարտավոր հասկանալ մինչև սեպտեմբերի 27-ը և ինչ այլևս իրավունք չունենք չհասկանալու դրանից հետո...