Անկում

Երբ լույսը կարծես աղոտ է դառնում,

Երբ հույսը այնքան անհույս է թվում,

Երբ օրորվում են հիմքերը բոլոր հենարանների,

Երբ երերում է,

Առկայծում, մարում ջահը հավատի..

Երբ հույզերդ քեզ

Խաբկանք են թվում,

Երբ թացն ու չորը իրար են խառնվում,

Անմեղին`իբրև մեղավոր դատում,

Իսկ մեղավորի մեղքը` չքմեղում

ՈՒ արդարության ձայնն են լռեցնում.

Երբ լղոզվում է ճշմարտությունը,

Կես-սուտ, կես-ճիշտը իրար են խառնվում`

ՈՒ կես ճիշտն իբրև ճիշտ է մատուցվում...

Իմաստը կյանքի

Դառնում է օդում կախված գոլորշի.

Որ խտանում է ամեն կեղծիքից,

Գերհագենում է,

Կաթիլ է դառնում

Կաթիլ` մեր հոգու ամպոտ երկնքից...

Արցունք է դառնում

ՈՒ գլորվում է

Դեպի դառնության ծովը մեր սրտի...

Լաուրա ԱՄԻՐԽԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ