Մեր այսօրվա հասարակությունը գիտելիք կրող մարդկանց կարիքը չունի

Պետք է երկրի վիճակը տեսնել ու գնահատել իրական ներքին ու արտաքին ուժերի դաշտում, ոչ թե մատից ծծած երազների դաշտում։

Իրար հետ պետք է մրցել ոչ թե մեկը մյուսից ավելի անիրագործելի դատարկախոսություններ գեներացնելով, այլ հնարավորինս արժեքավոր, իրագործելի և, հետևաբար, քննարկման արժանի առաջարկներ անելով։

Նորը սարքելու համար հինը չեն քանդում, այլ այն կատարելագործում են, մի բան, որը կրթական համակարգի զարգացման ստրատեգիական գիծը պետք է լինի։

Բացի դրանից, նորի օրգանական կարիքը զգացվում է միայն այն ժամանակ, երբ հինը իր հնարավորությունները սպառում է, և նորն էլ պահանջարկ է ունենում։

Կրթության ոլորտում և, մասնավորապես, բարձրագույն կրթության դեպքում նորի պահանջարկը չափվում է նման կրթություն ստանալ ցանկացողների թվով, որը մեզնում կատաստրոֆիկ արագությամբ նվազում է։

Դա էլ, իր հերթին, նշանակում է, որ հասարակությունը գիտելիք կրող մարդկանց ու նրանց կրթությունն ապահովող ավելի գիտակ մարդկանց կարիքը չունի։

Այս պայմաններում բնական հարց է առաջանում, թե ո՞րն է ակադեմիական քաղաք կառուցելու նպատակը։

Պավել Բարսեղյան

Մեկնաբանություններ