Կուզեի՝ մի ծիծեռնակ էլ ես փրկեի, թեկուզ՝ ոչ ոք չտեսներ

Դպրոցից դուրս եկա, մի քսան-երեսուն քայլ արեցի, մեկ էլ տեսնեմ՝ գրախանութի դիմաց՝ ասֆալտին, մի ծիծեռնակ ա ընկած՝ թևերը տարածած, անշարժ։ Էնքա՜ն անշարժ էր, Էնքա՜ն մեռած էր։ Երկու կին գլխին կանգնած ողբում էին։

Մեկ էլ մի մարդ մոտեցավ, կռացավ, ձեռքն առավ ծիծեռնակին, բռի մեջ պահած վեր բարձրացրեց ու օդ նետեց... Ծիկեռնակը կենդանացավ, թևերը թափահարեց, թռավ-գնաց։

Կանայք էս մարդուն նենց հայացքով նայեցին, ասես՝ բարի կախարդ էին տեսել։ Ես էլ։ Իսկ նա վեր նայեց՝ արդեն բարձր երկնքում ճախրող ծիծեռնակին, ժպտաց ու ճանապարհը շարունակեց։

Էդ օրը ես իմացա, որ ասֆալտին ընկած ծիծեռնակը մեռած չի։ Պարզապես՝ չի կարողանում թռչել՝ ոտքերը կարճ են։ Օգնել ա պետք, որ նորից թռնի-գնա իր երկինքը։

Ես էլ ոչ մի անգամ գետնին ընկած ծիծեռնակ չտեսա։ Բայց նե՜նց կուզեի՝ մի ծիծեռնակ էլ ես փրկեի, թեկուզ՝ ոչ ոք չտեսներ։

Հենրիկ Պիպոյան

Մեկնաբանություններ