«Բոլորը վախենում են մեկից, իսկ այդ մեկը վախենում է բոլորից»

Ամենասովորական հայկական ընտրություններ էին՝ «Хотели как лучше, получилось как всегда»- ի հանգույն: Քվեարկության արդյունքներով հաղթեց ընդդիմությունը, իսկ ձայների հաշվարկի արդյունքներով՝ իշխանությունը:

Իսկ իշխանությունը «հաղթեց», որովհետև «պարտավոր էր պաշտպանել» հեղափոխության ձեռքբերումները, և ինչպես вождь-ը հայտարարեց. «թավշյա, ոչ-բռնի, ժողովրդական հեղափոխությունը պետք է շարունակվի մինչև վերջ»:

Ակամայից հիշում ես Ջորջ Օրուելի ձևակերպումը. «Բռնատիրությունը չեն հաստատում, որպեսզի պաշտպանեն հեղափոխության ձեռքբերումները, այլ ընդհակառակը՝ հեղափոխությունը կազմակերպում են, որպեսզի հաստատեն բռնատիրություն»:

Հայաստանը՝ որպես պետություն, այլևս 21-րդ դարի բռնապետության ցայտուն օրինակ է, որտեղ «բոլորը վախենում են մեկից, իսկ այդ մեկը վախենում է բոլորից», և ով, իհարկե, «երաշխավորում» է խոսքի ու խղճի ազատությունը և մնացած բոլոր «ժողովրդավարական զրթուզիբիլը»… Խաղաղություն անվամբ «9-ամսյա մանկիկն» էլ՝ ձեզ փեշքեշ:

Заседание продолжается, господа присяжные заседатели!

Արգամ Տեր-Պողոսյան

Մեկնաբանություններ