Ու էլի՝ հարցը Փաշինյանի խեղաթյուրված ընկալումները չեն, ինչպես էլ որ նա դրանք փաթեթավորի: Հարցը այն է, թե մեզանից յուրաքանչյուրը՝ առանձին-առանձին, և մենք, արդեն որպես հասարակություն, ինչ ենք կարծում այդ ամենի մասին...
Այսօր կառավարության նիստով Նիկոլ Փաշինյանը տվեց իր քարոզարշավի պաշտոնական մեկնարկը։ Հիմա բացատրեմ․ կառավարության նիստը տևեց 77 րոպե, որից 52 րոպեն հատկացված էր օրակարգում ընդգրկված երեք հարցերից մեկի քննարկմանը...
Սկսվեց էն, ինչն անխուսափելի էր: Առավոտից Կրեմլի ողջ քարոզչական խողովակները միացվել են: Ռուսական կենտրոնական ալիքների բոլոր քաղաքական թոք-շոուների թեման Հայաստանն է...
Երբ Ալիևը եվրոպացի առաջնորդների ներկայությամբ հայերիս անվանում էր սեպարատիստ, իսկ Արցախի նախկին ռազմա-քաղաքական ղեկավարությանն անվանում էր պատերազմական հանցագործներ, դահլիճում Հայաստանը ներկայացնողը հիմար ժպիտով չգիտես թե ինչից էր գոհ...
Բա չիմացաք՝ Ադրբեջանի Միլլի Մեջլիսը պարզել է, որ իբր «հայամետ շրջանակները փորձում են խաթարել Հարավային Կովկասում փխրուն խաղաղությունը՝ ապատեղեկատվության միջոցով»...
Հարց տվել ե՞ք ձեզ՝ ինչի են ամիսը մեկ Գյումրիում միջոցառում անում, ՀՀ-ով մեկ իրենց մարզպետներին պարտադրում մարդ հավաքել՝ ուղարկել Գյումրու հրապարակ, հետո ամբողջ ՔՊ-ով տարածում նկարները՝ իրենց ինֆանտիլ սրտիկներով...
Նիկոլը պատահական երևույթ չէ, նա հետևանք է մի հասարակության, որը տարրականորեն հոգնել է պատասխանատվությունից։ Նիկոլը պարտության հոգեբանության նյութականացումն է...
Ըստ էության՝ անցնող երկու օրերին Նիկոլ Փաշինյանն ամեն ինչ արեց չկողմնորոշված և տատանվող որոշակի ընտրազանգվածին համապատասխան տեսարաններով ապահովելու նպատակով...
Վերջին շրջանում հետաքրքիր ու աննկատ փոխվում է մեր հարևան Թուրքիան: ԵՄ-ը բարձրաստիճան պաշտոնյաների շուրթերով հայտարարում է, որ Թուրքիան ԵՄ անդամ դառնալ չի կարող և Ռուսաստանի ու Իրանի պես հանդիսանում է սպառնալիք: Էրդողանը Եվրամիության հասցեին է կոշտ սպառնալիքներ հնչեցնում: Թուրքիայի ու Իսրայելի հարաբերությունները լարված են...