Իմ կյանքի ամենածանր պահերին ես միշտ փախել եմ մարդկանցից։ Եթե կարողանայի անապատում ապրել, էդ պահերին կփախնեի անապատ կամ խուլ անտառ, բայց ես մինչև ուղնուծուծը քաղաքացի եմ, անտառում ոչ սուրճ են ծախում, ոչ էլ հեռախոս ա աշխատում, չեմ դիմանա...
Երբ հասարակության մեջ արժեզրկվում է խոսքը, իսկ հոգևոր-բարոյական կողմնորոշիչները մղվում են երկրորդ պլան, հաջորդ քայլով սկսում է քայքայվել պետականությունը։ Արժեքային սնանկությունը միշտ նախորդում է պետական ինքնիշխանության կորստին...
Մի Ղարաբաղ, մի հոգնած տանկ, ու մի տանիք,
Երկնքի տակ, երկրի վրա՝ մի Հայրենիք,
Աշխարհի մեջ, աշխարհից դուրս՝ օր դռնփակ,
Մի առավոտ, որ ապրում է տանիքի տակ...
Սեպտեմբերի 7- ին ակադեմիկոս Մանուկ Աբեղյանի թոռնուհու` գրականագետ, իմ շատ սիրելի Հասմիկ Աբեղյանի ծննդյան օրն է։
Հատված Հասմիկ Աբեղյանի «Օրերս ինձ հետ են...» գիրքից...
17-րդ դարի երկրորդ կեսից՝ 1650 թվականից սկսած, երբ հայերը ադամանդակուռ գահ նվիրեցին հզորացող Ռուսաստանի Ալեքսեյ Միխայլովիչ ցարին, քանի սերունդներ՝ շուրջ հարյուր հիսուն տարի, մաքառեցին, տիտանական ջանքեր գործադրեցին, որ քրիստոնյա Ռուսաստանին բերեն այստեղ, և մենք ազատվենք մահմեդականների ծանր, ստորացուցիչ լծից...
Ընդամենը մեկ ամսից մի փոքր ավելի է անցել, երբ Մեքքայում ստորագրվեց ռազմապաշտպանական համաձայնագիր՝ Սաուդյան Արաբիայի, Թուրքիայի և Պակիստանի միջև։ Համաձայնագրի պայմաններով՝ մասնակից երկրներից մեկի վրա հարձակումը գնահատվում է որպես բոլոր երկրների վրա հարձակում։
Մի շարք փորձագետների կողմից Իսլամական ՆԱՏՕ անվանված այս դաշինքում, Պակիստանը վճռականորեն խնդրել է Իրանին՝ հանգստացնել հութիներին...