«Պրովինցիան, ավելի ճիշտ ծայրագավառը լրագրողի աչքերով» հիշողությունների շարք է, որը կհրապարակեմ իմ ֆեյսբուքյան այս էջում՝ այսօրվանից, հիմա։ Այնտեղ ծանոթ պատմություններ են, դեմքեր, դեպքեր, իրադարձություններ...
Սեպտեմբերի 22-ը գրող, թարգմանիչ, նանսենագետ Ֆելիքս Բախչինյանի ծննդյան օրն է:
Այո, կան անուններ, որոնք ամենուր ճառագում են, նրանց տեսակը շրջապատի համար մշտնջենական կանաչ լույս է: Նրանք իրենց կերպարով ուսուցանող, մեծ դպրոց թողնող տեսակ են...
Ասում են, թե անկախությունն ազգին հնարավորություն է տալիս պետություն կառուցել, դաշնակիցներ ընտրել և, հետևաբար, թշնամիներին ճանաչել, իսկ ամենակարևորը՝ սահմաններն ամրագրել ու պաշտպանել...
Պատմում են, որ հորական պապիս հորեղբորը՝ մեր Արտուշ պապին, ով հայտնի դաշնակցական էր, երբ կալանավորում են, որպեսզի Զորավար Անդրանիկի նկարն իր մոտ մնա, դաջում է կրծքավանդակին՝ սրտին մոտ...
Մեծ զորավարի ու փիլիսոփայի այս գաղափարներով է ազգային հայը դաստիարակում իր սերնդին։ Եվ ոչ մի անհայրենիք, դրածո ուժ ի զորու չի լինելու մեզ ու մեր՝ անգամ դեռ չծնված սերունդներին «իրական Հայաստան» պարտադրել՝ առանց Արցախի ու Արևմտյան Հայաստանը չմոռանալու գաղափարի...
Վերնագիրը կարող ենք դնել թե´ հարցականով, թե´ բացականչականով, թե՝ ֆատալիզմ կամ պաթետիզմ արտահայտող ցանկացած այլ նշանով։ Պրոբլեմի էությունը չի փոխվելու...
90-ականներին երբ գյուղում մարդ էր մահանում, տեղացիները հեռուստացույց չէին միացնում, որ հանկարծ ծիծաղի կամ երաժշտության ձայն չլսվի, հանկարծ սգավորները չվիրավորվեն...
Ադրբեջանում հասարակությունը վատ աչքով է նայում օկուպացված Արցախին։ Հատկապես Արցախի տարածքում ծառայողները, նրանց ծնողները կարծում են, թե իրենք հայտնվել են դժոխքում։ Երեկվանից սոցցանցերի ադրբեջանական տիրույթում զայրույթ և անեծք է պտտվում սեփական բանակի հրամկազմի հասցեին։ Հատկանշական է, որ ալիևների դինաստիան սուր քննադատության է ենթարկվում միայն նրանց կողմից, ովքեր չեն բնակվում Ադրբեջանում...