Չբանաստեղծություն կամ ծովերը

Ծերությունը նա չէ, որ ասուն թե անասուն

աշխարհը ճերմակավուն գույների մեջ է տեսնում,

թեև մեր ծովերի ճերմակ ու փրփրած մորուսները

հայության ճակատագրի մասին և նույնիսկ

ապագայի՝ թուրքի աչքի առաջ «խշշում» են,

իսկ, թե ծփում են և սևանում, սև

լիճ են դառնում և իր իսկ ջրից խեղդվողի կանչ

են արձակում՝ ծփում ու ծփծփում։

Մեր բոլոր ծովերը շնաձուկ են դարձել,

իսկ փրփուրները՝ խեղդվողների ականատես,

նավերի շչակները՝ գուժաբեր «քյոփօղլի»,

նավավարը՝ ծովերի ականատես և

եվրադատարաններում բարետես վկա։

Անտես հարավային քամին լողալ է սովորել,

իսկ հույսի հյուսիսայինը մի ձեռքով

լողորդին է խեղդում ծովի մեջ,

մյուսով՝ ծովի արշալույսին, որ մահճի

մեջ փաթաթել էր դողէրոցքի պատճառով։

Ծեր ծովահենների նման մենք խմեցինք

մեր բոլոր ծովերը ցմրուր և նրա

ափերը զատ–զատ դարձրեցինք սահման՝

մեր ոտնահետքերը ծածկելով անապատներից

բերված և հարյուրից ավելի տարեկան

փուշ ու տատասկով, որոնց վրա դեռևս

կան հարյուր տարեկան, չորացած հայ

արյան կաթիլներ, որ խավարի մեջ

կայծոռիկի նման պսպղում են դեռևս։

Երևակայում ե՞ք, հայկական արյուն՝

ծովի երեսին, փուշ ու տատասկի վրա,

հարյուր տարի անց առկայծում է՝ չորացած։

Ռոլանդ Շառոյան

Մեկնաբանություններ