Քեզ այսպես չէինք երազել

Մի՛ լաց, տղա, որբ ու անտեր,

փողոցներում մեծացած փոքրիկ,

որ իմ երկրի դրոշի գույնով

ինձ տրված անկախությունն ես:

Քեզ նկարել էինք առավոտի գույներով

և կեսօրվա արևով շրջանակել.

պատմում էինք, ործավի աչքեր ունես,

կրակարյուն ես ու ոսկեգեղմ:

Էպոսի իրական տղան էիր.

աջ ու ձախ կտրում էր թուրը ձեռքիդ,

ու կրակի կտոր ձին էր խաղում քո տակ:

ՈԻրիշ էր պատմողը,

ու երկնքից ընկնող երեք խնձորն էր ուրիշ,

երբ հեքիաթը տեղափոխվեց իրականություն:

Սև անտառում մոլորվեց,

մութ զնդան ընկավ արքայազնը՝

անշեջ հուրը բերող,

իսկ մինուճար աղջիկը թագավորի

(չար վհուկի կախարդանքն էր),

դղյակում պառավեց՝ գիշերուզօր սպասելով կրակին:

Ընդգծված վերև ես՝ բուրգի պես ցցուն,

ու հարթեցված ներքև՝ հավասար խուզած.

քո հացկատակն ենք, մեզ շպրտված ազատություն:

Ձեռքս խղճիդ դրած պիտի երդվեի.

տեր լինելու համար էիր, մինչդեռ եղար ծառա:

Էլ առաջվա պես ինձ չեմ ուտում, ներսս կրծում հերսոտած,

թե հեքիաթը, ախր, ինչո՞ւ պիտի այսպես ավարտվեր.

արի, տղա՛, ծվարիր թևերիս տակ՝

մինչև որ մեծանաս:

Հուսիկ ԱՐԱ

Մեկնաբանություններ