Աշխարհաքաղաքականությունը մեզ համար ցավ ու դարդ է, իսկ ուժեղների համար՝ անվերջանալի խաղ՝ բազում հնարավորություններով

Գուցե վերջապես դու՞րս գանք մանկապարտեզից և հասունության նշույլնե՞ր ցուցաբերենք։

Մինչև 2005 թվականը Գերմանիայի արտաքին հետախուզության ղեկավար Ավգուստ Հաննինգի` Ադրբեջանի և Ռուսաստանի օգտին լրտեսություն անելու լուրը կարդալուց ինձ մոտ միայն այն տպավորությունն է, որ մենք դարեր շարունակ գտնվում ենք մանկապարտեզում և ցանկություն չունենք հասունանալու:

Ինչպիսի՜ մեծ հույսեր ու սպասումներ ունեինք 2005 թվականին Արևմուտքից, դրան զուգահեռ՝ անմար ռուսական հույսեր:

Հետո 2020-ին պարզվեց, որ Ռուսաստանի արտաքին հետախուզության ղեկավար Նարիշկինը ադրբեջանցի հրեա Գոդ Նիսանովի բաղնիքում է շոգեհարվում, նրանց շատ մոտ ընկերն է: Պարզվեց, որ Պուտինի ուսանողական ընկեր Ռահիմովը Կրեմլում լուրջ հարցեր է լուծում: Հետո եղավ 44-օրյա պատերազմը, տեսանք Թրամփի, Մակրոնի, Շառլ Միշելի ու մնացած աշխարհի վերաբերմունքը մեր դարավոր ցավ ու դարդին:

Այո, աշխարհաքաղաքականությունը մեզ համար ցավ ու դարդ է, իսկ ուժեղների համար՝ խաղ, անվերջանալի խաղ՝ բազում հնարավորություններով:

Հիշեցի Եվրապառլամենտում Սերժ Սարգսյանի ինքնավստահ դասը ադրբեջանցի լրագրողին. «Մենք սպորտսմեններ չենք, մենք քաղաքական գործիչներ ենք»:

Իսկ այդ ընթացքում անգրագետ, անլեզու ադրբեջանցի եվրապատգամավորները բիրիքով եվրաչինովնիկներ էին սև խավիարով առնում: Մեր եվրապատգամավորներն էլ այդ մասին լալահաչառ ելույթներ էին ունենում:

Ամոթ է այս մանկամտության մեջ ապրելը, ամոթ է ցանկացած խաղում մանրադրամ լինելը:

Ադրբեջանցիներն ու Ալիևը իրատես են, ոչ մեկի առնչությամբ սին հույսեր չունեն: Ռուսի հետ, եվրոպացու, թե թուրքի՝ առևտուր են անում պարզ, բազառի կանոններով, և դա աշխատում է:

Մեր բազառը մշտապես ուղղորդվում է լալակտուր մղկուտով: Թե բա՝ սա սովորական ծիրան չէ, սովորական նուռ չէ, սա հայկական է, մերն ուրիշ է, մենք հին ենք, առաջին քրիստոնյան ենք, ֆլան-ֆստան...

Այդ ընթացքում մյուսները հազար անգամ ավելի մեծ առևտուր են անում, քան մեր մղկուտ տվող ագահը:

Այս նույն ձևով մենք վարում ենք արտաքին քաղաքականություն՝ ամենապարզ բաները բարդացնելով: Արդյունքում՝ ադրբեջանցին դառնում է խաղի մասնակից, որոշակի խաղադրույք անելով, և այդ խաղադրույքը զուտ դրամական է. նրանք դեռ չեն հասել մի վիճակի, երբ պիտի խաղասեղանին դնեն իրենց երկրի սուվերեն որևէ ոլորտ՝ նավթ, գազ, ընդերք ու տարածք:

Մեր հմուտ շախմատիստները տանուլ տվեցին ինչ հնարավոր էր, այժմ կրկին խաղասեղանին են դրվում մեր միսն ու արյունը, երկրի մի քանի անգամ ծախված ենթակառուցվածքները, ընդերքը, նաև՝ սուվերեն տարածքը:

Սա է հայկական մանկամտության արդյունքը:

Մենք ոգևորվում ենք Ամերիկայից ու Ռուսաստանից մեր հասցեին կենաց ասող Ադամ Շիֆերով կամ Զատուլիններով, բայց իրական քաղաքականությունը այդ կենացների հետ ոչ մի կապ չունի:

Այժմ ներսում իրար ենք ուտում, մինչև հաջորդ մեծ ֆիասկոն, որը անկասկած լինելու է, քանզի մանկամտությունը ուրիշ տեղ տանել չի կարող: Սա լավատեսության կամ վատատեսության հարց չէ՝ հասկացեք: Այժմ ընթանում է մեծ խաղ, և մենք, անկախ մեր կամքից, այդ խաղի մեջ ենք. թե ուր և ինչ վիճակում կհայտնվենք խաղի որոշակի հանգրվանում՝ կախված է բացառապես մեր քայլերից:

Արա Արայան

Մեկնաբանություններ