ՈՒկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին բանակցությունների համար Մոսկվա չի մեկնում, քանի որ, ամենայն հավանականությամբ, պատրաստ չէ լուրջ երկխոսության կամ էլ չունի արևմտյան գործընկերների թույլտվությունը՝ ասել է ՌԴ ԱԳՆ հատուկ հանձնարարություններով դեսպան Մարատ Բերդիևը։ Ավելի վաղ ՌԴ ԱԳՆ ղեկավար Սերգեյ Լավրովը բանակցությունների նպատակով Զելենսկուն Մոսկվա հրավիրելը որակել էր որպես Ռուսաստանի կողմից բարի կամքի մեծ դրսևորում։               
 

Բաքվի հարձակողական հռետորաբանությունը. ինչո՞ւ է Ադրբեջանը Հայաստանից «ներողություն» պահանջում

Բաքվի հարձակողական հռետորաբանությունը. ինչո՞ւ է Ադրբեջանը Հայաստանից «ներողություն» պահանջում
28.10.2026 | 12:01

Քաղաքական տեսանկյունից Հիքմեթ Հաջիևի և ադրբեջանական բարձրաստիճան պաշտոնյաների նմանատիպ հայտարարություններն ու «ռազմական հանցագործությունների» համար ներողություն խնդրելու պահանջները պատահական չեն։ Դրանք տեղավորվում են Ադրբեջանի որդեգրած հստակ հաղորդակցային և ռազմավարական տրամաբանության մեջ։
Ահա քաղաքական հիմնական պատճառներն ու հետևանքները, որոնք ձևավորում են այս հռետորաբանությունը.

1. Քաղաքական նպատակները և ռազմավարությունը

Պատմական նարատիվի (պատումի) վերանայում. Ադրբեջանը փորձում է միջազգային հանրության ընկալման մեջ արմատավորել սեփական պատմական տարբերակը, որտեղ Հայաստանը ներկայացվում է որպես միակ ագրեսոր և հանցագործ, իսկ Ադրբեջանը՝ բացառապես զոհ։ «Նյուրնբերգ» հասկացության կամ նմանատիպ հռետորաբանության օգտագործումը նպատակ ունի բարոյական հավասարություն ստեղծել կամ նույնիսկ գերազանցել հայկական փաստարկները։
Բանակցային դիրքերի ամրապնդում. Խաղաղության պայմանագրի և սահմանազատման շուրջ ընթացող բանակցություններում նման առավելապաշտական (մաքսիմալիստական) պահանջներ առաջ քաշելը քաղաքական ճնշման գործիք է։ Այն օգտագործվում է Հայաստանից լրացուցիչ զիջումներ կորզելու համար (օրինակ՝ սահմանադրական փոփոխություններ, միջանցքների տրամադրում, փոխհատուցման պահանջներից հրաժարում)։
Սեփական գործողությունների լեգիտիմացում. 2020 թվականի պատերազմը, 2023 թվականի Արցախի էթնիկ զտումը և հայկական տարածքների օկուպացիան արդարացնելու համար Բաքվին անհրաժեշտ է մշտապես պահպանել «հայկական սպառնալիքի» և «հայկական հանցագործությունների» թեման: Սա օգնում է արտաքին աշխարհին ներկայացնել, թե իրենց քայլերը եղել են «պատմական արդարության վերականգնում»։
Ներքին լսարանի ակտիվացում (մոբիլիզացիա). Ադրբեջանի ներքաղաքական կյանքում արտաքին թշնամու կերպարը և ներողություն խնդրելու պահանջները ծառայում են հասարակությանն իշխանության շուրջ համախմբելու և սոցիալ-տնտեսական կամ քաղաքական խնդիրներից ուշադրությունը շեղելու նպատակին:

2. Արդյո՞ք դա կարող է վերածվել քաղաքական «Նյուրնբերգի»

Քաղաքական իմաստով «Նյուրնբերգ» ստեղծելու փորձը բախվում է մի շարք լուրջ արգելքների.
Միջազգային հավասարակշռության բացակայություն. Միջազգային դերակատարները (ԱՄՆ, Եվրոմիություն, Ռուսաստան) հետաքրքրված չեն տարածաշրջանում «մեկ կողմի միանձնյա դատավարությամբ»: Միջազգային հանրության հիմնական նպատակը տարածաշրջանային կայունությունն է և խաղաղության պայմանագրի կնքումը, այլ ոչ թե կողմերից մեկին կապիտուլյացիոն «հանցագործ» հռչակելը։
Փոխադարձ մեղադրանքներ և միջազգային ընկալում. Միջազգային իրավապաշտպան կազմակերպությունները (Human Rights Watch, Amnesty International և այլն) և միջազգային դատարանները ֆիքսել են նաև ադրբեջանական կողմի լուրջ խախտումները (ռազմագերիների խոշտանգումներ, քաղաքացիական ենթակառուցվածքների հրետակոծում, մշակութային վանդալիզմ): Ուստի ցանկացած քաղաքական փորձ՝ Հայաստանին միակողմանի դատելու, միջազգային հարթակներում ընկալվում է որպես քարոզչություն։

Ամփոփում

Հաջիևի հայտարարությունները ոչ թե իրական միջազգային դատավարության նախաշեմ են, այլ տեղեկատվական-քաղաքական պատերազմի տարր։
Ադրբեջանը փորձում է ստեղծել «քաղաքական ու բարոյական վերադասության» մթնոլորտ, որպեսզի Հայաստանին պահի պաշտպանվողի դիրքում։ Հայկական կողմի համար սրան հակազդելու հիմնական քաղաքական գործիքը սեփական հակափաստարկների (էթնիկ զտումներ, ռազմագերիներ, բռնազավթված տարածքներ) ակտիվ միջազգայնացումն է և դիվանագիտական հավասարակշռության պահպանումը։

Հրայր ԿԱՄԵՆԴԱՏՅԱՆ
Դիտվել է՝ 2991

Մեկնաբանություններ