Այն բանից հետո, երբ Եգիպտոսը թույլ տվեց ֆրանսիացիներին, իսկ հետո նաև անգլիացիներին կառուցել Սուեզի ջրանցքը, և կնքվեց միջազգային պայմանագիր, որով ջրանցքի կառավարումը հանձնվեց ֆրանս-անգլո-եգիպտական միացյալ ընկերությանը, դա ընկալվեց որպես Եգիպտոսի ինքնիշխանության խախտում։ 1956 թվականին Գամալ Աբդել Նասերը հայտարարեց իր կառավարության վճռականության մասին՝ վերականգնելու սեփական ինքնիշխանությունը։ Տեսե՛ք, թե ինչ է ասել Նասերը և ինչպես է նրան պատասխանել Անգլիայի վարչապետը ։
Եգիպտոսի նախագահ Գամալ Աբդել Նասերը 1956 թվականին որոշում կայացրեց ազգայնացնել ջրանցքը։ Նա ասաց.
«Եգիպտոսը հաստատակամորեն հանդես է գալիս իր ինքնիշխանության պահպանման օգտին։ Ձեր երկիրը հաստատուն և անսասան կանգնած է իր արժանապատվության պաշտպանության դիրքերում՝ դիմակայելով մի շարք երկրների իմպերիալիստական ծրագրերին, որոնք բացահայտորեն հայտարարում են տիրապետության և գերիշխանության իրենց ձգտումների մասին»։
Նրան պատասխանեց Բրիտանիայի վարչապետ Սըր Էնթոնի Իդենը՝ 1956 թվականի խորհրդարանական բանավեճերի ժամանակ.
«Կարելի է առարկել, թե «Սուեզի ջրանցքի ընկերությունը» եգիպտական ընկերություն է, և որ այն ազգայնացնելով՝ գնդապետ Նասերն ընդամենն իրականացնում է իր ինքնիշխան իրավունքները. որ նա անում է միայն այն, ինչ մենք արել ենք այստեղ։ Դա, իհարկե, այդպես չէ։ Սուեզի ընկերությունը միշտ ունեցել է միջազգային բնույթ, և ժամանակի ընթացքում այդ բնույթն ավելի ակնհայտ է դարձել։ Տարիներ շարունակ Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի և Եգիպտոսի կառավարություններն իրավունք են ունեցել տնօրեններ նշանակել Տնօրենների խորհրդում, իսկ այժմ դրա կազմում են նաև տնօրեններ Միացյալ Նահանգներից, Նիդերլանդներից և Նորվեգիայից»։
Այսպիսով, Անգլիայի վարչապետը հայտարարեց, որ Եգիպտոսի հետ պայմանագրից հետո ջրանցքը դարձել է միջազգային, որ հաստատվել է իրավական նախադեպ, և որ Եգիպտոսն այլևս ինքնիշխանություն չունի ջրանցքի նկատմամբ։
Դրանից հետո Անգլիան, Ֆրանսիան և Իսրայելը հարձակվեցին Եգիպտոսի վրա՝ ջրանցքի ազգայնացումը թույլ չտալու համար։ Սա՝ ի գիտություն նրանց, ովքեր շարունակում են խաղալ տերմինների հետ, որոնք իրենք էլ չեն հասկանում։
Արթուր ԽԱՉԻԿՅԱՆ