Գյումրու ռուսական ռազմաբազան վաղն էլ չի լինի Հայաստանում, եթե Երևանը շահագրգռված չէ դրա ներկայությամբ՝ Բիշքեկում լրագրողների հետ զրույցում հայտարարել է Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը։ «Բայց արդյո՞ք Հայաստանը պատրաստ է դրան։ Խնդրեմ, մենք ոչ ոքի ոչինչ չենք պարտադրելու։ Իսկ եթե հայ ժողովուրդը ցանկանում է, որ նրանց կողքին ռուսական ռազմական որևէ թև լինի, ապա մենք կմնանք, կաշխատենք ու կհամագործակցենք»,- հավելել է Պուտինը։               
 

Ես իմ ցավը ճանաչեցի ուրիշի էկրանին

Ես իմ ցավը ճանաչեցի ուրիշի էկրանին
03.07.2026 | 11:24

Վենեսուելա, 2026։

Էկրանին։

Ու հանկարծ հասկացա։

Նույն փոշին։

Նույն ձեռքերը՝ փլատակների մեջ։

Նույն զանգը, որ չի հասնում։

Միայն թե քաղաքի անունը ուրիշ է։

1988-ին Սպիտակն էր,

Գյումրին,

Վանաձորը

Հիմա՝ Վենեսուելա։

Ես հիշում եմ ոչ թե ամբողջ պատկերը, այլ կտրվածքներ։

Հեռուստացույցի էկրանը, որտեղ լուրերը չեն ավարտվում։ Ու հետո՝ լռություն տանը։ Այնպիսի լռություն, որտեղ նույնիսկ ժամացույցի ձայնն է ավելորդ։

Մարդիկ՝ որոնք փնտրում են մարդկանց։

Ձեռքը, որ փորում է փլատակները ոչ թե ուժով, այլ անհավանական հույսով։

Ոչ թե որովհետև հավատում է։ Այլ որովհետև այլ ելք չունի։

Եվ մի պատկեր էլ՝ համառ․ ինչ-որ մեկի ձայնը, որ փորձում էր զանգել ու չէր կարողանում հասնել ոչ մեկին։

Հեռախոս, որ դառնում է անիմաստ առարկա, երբ աշխարհը կտրուկ փոխում է իր ձևը։

Վենեսուելան ու Սպիտակը իրար նման չեն։ Բայց նրանց միջև կա մի անտեսանելի կամուրջ՝ փլվող պատերի և չփլվող սպասման միջև։

Սպիտակի լռության մեջ ես դեռ հիշում եմ այդ «չհասած» զանգերի զգացումը՝ ինչպես օդում կախված մի բան, որ երբեք չի ավարտվում։ Պարզապես մնում է։

Գուցե հենց այդ պատճառով է, որ ամեն անգամ, երբ աշխարհում ինչ-որ տեղ երկիրը շարժվում է, ինչ-որ ուրիշ տեղ հիշողությունը շարժվում է նրա հետ։

Տարիներն անցնում են։

Երկրները տարբեր են։

Բայց մարդկային ցավը նույն լեզուն ունի։

Ցավն անցագիր չի հարցնում:

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Դիտվել է՝ 4439

Մեկնաբանություններ