Հայ հասարակությունը պատրա՞ստ է ընդունել «պատմությունից ազատված» պետության մոդելը

Թերևս, բացառիկ դեպք է, երբ կհամաձայնեմ Փաշինյանի բերած թեզի հետ, ըստ որի՝ այո՛, ՀՀ-ում սպասվող առաջիկա ընտրություններն իսկապես պատմաքաղաքական են։ Ես կասեի՝ քաղաքակրթական, ուլտրացիվիլիզացիոն։

Նիկոլ Փաշինյանի այն պնդումը, թե «եկել է այն պահը, երբ մենք կարող ենք դուրս գալ անընդհատ կրկնվող ցիկլից», ամբողջացնում է բոլթոնյան՝ «պատմական կաղապարներից դուրս գալու» հայտնի պնդումը, հերթական անգամ վերահաստատելով, թե իրականում ի՞նչ առաքելությամբ է Նիկոլը եկել իշխանության։

Փաշինյանի իշխանության «առաքելությունը» չի սահմանափակվում ներքաղաքական «բարեփոխումներով» կամ կառավարման ոճային փոփոխությամբ ու մոդելավորմամբ, խոսքն այստեղ վերաբերում է արժեքային վերակոդավորմանը, պատմական հիշողության դեկոնստրուկցիային և ազգային քաղաքականության փոխարինմանը աբստրակտ, գլոբալիստական նարատիվներով։ «Պատմական կաղապարներից դուրս գալը» այս համատեքստում ավելի շատ պատմական պատասխանատվությունից հրաժարում է, քան որևէ այլ բան։

Ուստի առաջիկա ընտրություններն իրականում մի հիմնարար հարցի պատասխան են․ արդյո՞ք հայ հասարակությունը պատրաստ է ընդունել «պատմությունից ազատված» պետության մոդելը, թե՞ դեռևս պահպանում է իր քաղաքակրթական ինքնապաշտպանական իմունիտետը։ Սա է իրական ընտրությունը, և այս իմաստով, այո, դրանք իսկապես պատմաքաղաքական են։ Բայց ոչ այնպես, ինչպես ներկայացնում է գործող ինքնահռչակ «վաշխառուն»:

Արմեն Հովասափյան

Մեկնաբանություններ