Առաջնային տպավորությունս այդ հարցազրույցից․ կարծես թե պարոն Լիպարիտյանն այլևս ասելիք չունի հայ հանրությանը և պարզապես լծված է Փաշինյանի ներքին ու արտաքին քաղաքականությունը արդարացնելու ծանր ու դժվարին գործին...
Իշխող քաղաքական թիմն իր ազդեցության տակ գտնվող փողոցային ագրեսիա գեներացնողին վերածում է հանրային օրակարգ թելադրողի, որտեղ փաստարկին փոխարինում է գոռոցը, բանավեճին՝ ճնշումը, իսկ բանականությանը՝ ամբոխային վարքագիծը...
Մենք պետք է հստակ հասկանանք, որ բռնաճնշումները ռեժիմի իշխանաշինության հիմքն են, և դրանք չեն դադարելու։ Բռնաճնշումները համակարգային բնույթ ունեն, և պետք չէ անիրատեսական պատրանքներ փայփայել, որ դրանք կդադարեն...
Դե, իհարկե, ձևակերպումն այսպիսին չէ, հո աշխարհի ամենավերջին ապուշները չե՞ն, որ ներկայացնեն իրականությունը՝ այն, ինչ սպասվում է Հայաստանին ու հայերիս դեպի Եվրամիություն (ԵՄ) ընթացքի դեպքում...
Նախևառաջ ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել բոլոր նրանց, ովքեր արձագանքեցին իմ նախորդ թեմատիկ հրապարակմանը, կիսվեցին իրենց մտորումներով, դիտարկումներով ու կառուցողական քննադատությամբ...
Չես կարող շատ թանկ իրը գնել շատ էժան գնով։ Բայց ամենաթանկը համարվում է մարդու կյանքը։ Քանզի այս աշխարհը և առհասարակ ինչ տեղի է ունենում՝ մարդկանց մասին է, և մարդիկ են գլխավոր գործող անձը մեր իրականությունում...
Դժգոհ ենք, բայց չենք խանգարում:
Հայաստանում իշխանությունն արդեն կարողանում է կանխատեսել ոչ միայն ընդդիմության հաջորդ քայլը, այլև հասարակության հաջորդ չքայլը...
Աշխարհաքաղաքական խաղի մեջ հզորի ու թույլի ամենահիմնական տարբերություններից մեկն այն է, որ հզորը առաջնորդվում է իրավիճակի ստեղծած օբյեկտիվ հնարավորություններով, իսկ թույլը՝ սուբյեկտիվ ցանկություններով, որոնք, որպես կանոն, հեռու են օբյեկտիվ իրականությունից։
Ավելին, հզորի կամ էլ թվացյալ հզորի վարքում սուբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա թուլության, և, հակառակը, թույլի վարքում օբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա ուժեղացման...