Իսկ ես հավատում էի, որ կարևորը մենք ենք ու Ավստրիան

Ինչքան էլ հրավիրեք 20-ամյա նորահաս երիտասարդիս ակնկալիքներից հուսավառ, անիմաստ ժպիտով պատկերը ևս ավելացնել ձերոնց պատկերաշարին, չեմ կարող:

Ես, պետհամալսարանի երրորդ կուրսում էի, 1967 թիվն էր, Հայաստան ծաղկող երկրի մի լավատես հյուլեն էի ընդամենը, իսկ տարվա ամենահիշվող դրվագները հիշում եմ՝

Նոյեմբեր 28 - Երևանում տեղի ունեցավ Ծիծեռնակաբերդի բարձունքի վրա կառուցված 1915 թ. Մեծ եղեռնի զոհերի հիշատակին նվիրված հուշարձան-կոթողի բացումը։

Հունվար 10 - Երևանում գործարկվեց Խորհրդային Միությունում ամենախոշոր՝ 6 միլիարդ էլեկտրոն-վոլտանոց արագացուցիչը՝ Արուսը:

Ավելացնեմ՝ «Հաղթանակ» զբոսայգում բացվեց Արա Հարությունյանի «Մայր Հայաստան» հուշարձանը:

Այն տեղադրվեց Ստալինի` 1962-ին ապամոնտաժված արձանի պատվանդանի վրա:

Շահագործման հանձնվեց Երևանի ճոպանուղին:

Էկրան բարձրացավ «Հայֆիլմի» «Եռանկյունի» ֆիլմը...

Իսկ ես հավատում էի, որ կարևորը մենք ենք ու Ավստրիան:

Հայկ ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ

Մեկնաբանություններ