Երբ տգետ մարդը խոսում է կրթությունից և հատկապես գիտությունից, ծիծաղելը զավեշտալի է դառնում: Բայց երբ տգետ մարդը ռեֆորմներ է իրականացնում կրթության և գիտության ոլորտում, դա վերածվում է ողբերգության: Իսկ երբ այդ տգետ մարդը նաև արևմտյան գործակալ է՝ Հայաստանը կործանելու և թուրքի գաղութ դարձնելու հստակ հանձնարարությամբ, դա, շատ մեղմ ասած, տիեզերական ողբերգություն է:
Այս հրապարակումը սոցիալական ցանցում տեղիք է տվել որոշ անձանց բուռն արձագանքների՝ մեծամասամբ Վատիկանին ու Հռոմի պապին քննադատող, մեղադրող, դատապարտող, խայտառակող, իսկ սակավաթիվ կաթոլիկների կողմից ընդհակառակը՝ իրականությունը կոծկելու փորձով նրանց արդարացնող ու նույնիսկ պաշտպանող: Ի՞նչ է իրականում տեղի ունեցել, ի՞նչ են թույլատրել Վատիկանն ու Հռոմի պապը:
Դեկտեմբերի 21-ը, 20-րդ դարի ամենամեծ պատմական և պետական գործչի՝ Իոսիֆ Ստալինի տարեդարձն է: Նշանակում է՝ Վլադիմիր Պուտինը նորից սեղան կնստի, կենաց կբարձրացնի Ստալինի համար: Այս մասին առաջին անգամ ահազանգեց Վալերիա Նովոդվորսկայան: «Դուք չեք պատկերացնում, թե ով է Պուտինը, նա Ստալինի կենացն է խմում, նա վերջ կտա մեր ձեռքբերումներին»,- ոռնում էր լիբերալ արևմտականը:
Բլեֆ է այն պնդումը, որ Ռուսաստանը փորձեր է արել և անում՝ փոխելու Հայաստանի գործող իշխանությունն ու սատարում է ընդդիմությանը: Իրականությունը ճիշտ հակառակն է:
Ոչինչ մարդկային չմնաց, ամեն ինչ այլևս բիզնես ոլորտում է. մշակույթ, արվեստ, պոեզիա, կրթություն, մարդն ամբողջությամբ, անցյալ, ներկա, արմատ, վաստակ ու տոհմանիշ, հարաբերություններ:
«Ռևանշիզմ» տերմինի կիրառումն ինքնին ողջունելի չէ, քանի որ ժամանակակից մասնագիտական գրականության մեջ այդկերպ անվանում են նրանց, ովքեր կազմակերպում են չհիմնավորված, անարդար և առանց սադրանք ագրեսիա, մինչդեռ Լեռնային Ղարաբաղի վերաբերյալ ներկայիս իրավիճակը, ասել է թե, լուծումը ամենաանարդարն է, որ կարող էր լինել, հետևաբար, դրա շտկմանն ուղղված ցանկությունը ոչ թե ռևանշիզմ է, այլ արդարության ցանկություն. ու մի´ մոռացեք, որ այդ տերմինը հենց Ալիևն է շրջանառության մեջ դրել առաջին անգամ:
Հարգելի հայրենակիցներ, երեկ Սևանի ափին տեղի է ունեցել ծովամարտի բեմադրություն։ Գևորգ Մարզպետունի զորավարի և արաբ ոստիկանների միջև ճակատամարտից հետո Սևանա լիճը նորից մարտադաշտի էր վերածվել։ Մի քանի տասնյակ նավակներով շրջապատել էին Ավրորա նավ դարձած պարեկային երկու հնամաշ կատերները և սիգ ձկան համար կյանքը չխնայող ջրային պարեկներին ահաբեկել էին։
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...