-
02.12.2025|
12:28
Ոմանք հասարակությունը բաժանում են ոչ թե չար ու բարի, խելացի ու անխելք, ազնիվ ու խարդախ, ճշտախոս ու ստախոս և մարդկային ու անմարդկային այլ որակների, իսկ եթե իրենց սոսկ սև ու սպիտակ տեսնող օպտիկան բացառելով դիտեն բարոյահոգեբանական և մտավոր խորքը` խմողների ու չխմողների...
-
30.11.2025|
18:55
Լույս է տեսել «Ռոսլին» արվեստի հանդեսի հերթական համարը (7-17-2025), որը կարող եք ընթերցել կամ ներբեռնել՝ այստեղ:
-
08.04.2025|
21:29
Ամիրն ասաց՝ միշտ հմա՛ն ես,
Հայաստանիս վարդն ես, սիրո՛ւն,
բոց շուրթերիդ ցողը քաղեմ՝
կյանքս դարեր կերկարի:
-
07.04.2025|
19:22
ՏԻԳՐԱ'Ն, որդի'ս, ների'ր, որ չեմ կարողանում վերականգնել դիմանկարիդ ծիածանաթև գույները. չեմ ուզում ի վերուստ շնորհված շռայլ գույներից որևէ մեկն առանձնացնել։
-
07.04.2025|
13:35
Դու Աստվածամոր վեհությունն ունես,
լուրջ սևեռումը՝ մայրաց մայրերի,
մանուկ Հիսուսը գրկիդ ես հառնում
քեզնով մարդացվող մտքում իմ վայրի:
-
07.04.2025|
05:55
Մի քահանա մահվանից հետո հայտնվում է դժոխքի ու դրախտի ճամփաբաժանին: Հանկարծ նրան է մոտենում մի մարդ և հարցնում է, թե ո՛վ է:
-
03.04.2025|
17:28
Իմ հիշողության գրատախտակը լցվել է,
երեկվա ապրած օրս մխրճվել է սրտիս մեջ․․․
-
30.03.2025|
19:48
Այս քաղաքը փախչում է իր անունից,
իր տեսքից, երազներից, կերպարից է փախչում
մտահալածյալի, խփնվածի պես,-
իր անցյալից է անդուր սփրթնում,
խորշում ձայներից բնական ու հնչեղ,
տենդոտ խցկվում է մի խաղի մեջ, որտեղ
ինքն իր ժխտողն ու վարքն է հակացուցիչ,-
անծանոթ ախտից ջղաձգվում է
այս քաղաքը՝ ինչպես դիվոտության ցրիչ:
-
30.03.2025|
16:23
Պատահել է հաց չեմ կերել,
Սովից` հացի տաշտն եմ քերել:
Բայց սեփական`
Ո՛չ ուրիշի ...
-
30.03.2025|
04:58
Այս հեքիաթը մերը չեղավ,
Այս հեքիաթում մենք տեղ չունենք,
Ու պատմողն էլ ղախպա եղավ,
Պատմեց, թե ոնց պիտ կոտորվենք: