Աստվածաշունչ մատյանից

Ինչո՞ւ է հպարտանում մարդը, որ հող է ու մոխիր։ Դեռևս կենդանի՝ թափվում է նրա փորոտիքը։ Բժիշկը կարճացնում է երկարատև ցավերը։ Թագավորն այսօր կա, իսկ վաղը վախճանվում է։ Երբ մարդը մեռնում է, սողուններ, ճիճուներ և որդեր է ժառանգում։ Մարդու ամբարտավանության սկիզբը նրա ապստամբելն է Տիրոջ դեմ, նրա սրտի ստահակությունը՝ իր Արարչի դեմ։ Մեղքի սկիզբն ամբարտավանությունն է, և ով ունի այն, նրանից պղծություն պիտի ժայթքի։ Դրա համար էլ Տերը նրան սարսափելի հարվածներ հասցրեց և իսպառ կործանեց նրան։

Սիրաք 10. 9-16

Մեկնաբանություններ