Հասել են մեր դուռն ու մի քանի կիլոմետր էլ առաջ եկել

Ժամանակին բանակն առաջնահերթ խնդիր ուներ, ինչն արդեն անգիր էր արել այստեղ ծառայող ամեն ոք. պատերազմի կամ էսկալացիայի դեպքում մարտը տեղափոխել թշնամու տարածք: Թե՝ ինչպես, դա արդեն հավաք-ստուգատեսների, դասընթացների ու ճամբարների, զորավարժությունների ժամանակ ուսուցանվում և ցուցադրվում էր:

Խոսքը դեռ Արցախի սահմանների մասին էր:

Այսօր, կարծես, ոչ միայն բանակը, նաև մենք ենք հարմարվել մտքի հետ, թե պատերազմը կամ էսկալացիան ՀՀ տարածքում պիտի լինի, իր գյուղում ու քաղաքում, ընդհուպ՝ տան շեմին, ինչպես Տեղում էր: Հասել են մեր դուռն ու մի քանի կիլոմետր էլ առաջ եկել, քիչ հերիք՝ նստել բարձունքներին, տնավորվել, ինժեներական հենակետեր ու զորամասեր կառուցել:

Հետընթաց ու գահավիժում, բայց էս կարգի՞, որ զրահաբաճկոնով մեկնես հայրենի գյուղեր ու նրա անմշակ մնացած հողե՞ր…

Հարմարվելն արդեն մահ է, առանց մի գնդակի՝ հանձնվել:

Սուսաննա Բաբաջանյան

Գորիս

Մեկնաբանություններ