Արյունով ներկված ծով

Շուրջս ծով է թվում անծայր,

ՈՒ ես ծարավ այդ ծովում՝

Ավազներում շուրթիս համար,

Մի կաթիլ եմ որոնում:

Ինձ ասում են աստղերն անձայն,

Արյուն կա բռիդ մեջ,

Եվ ավազն այդ՝ հայացքիս դեմ,

Մի պատմություն անմոռաց:

Գնդակներն են ուժգին սուլում,

ՈՒ տրորում շարքերը խիտ,

Բայց նորից են նրանք ձուլվում,

Դառնում պատնեշ, դառնում դիրք:

Մեկը տնքում է վիրավոր,

Մյուսն անզոր ընկնում ծովը`

Եվ լողում են նրանք կրկին,

Որպես վրեժ, որպես ցասում:

Իրենց ազնիվ սիրտն ու հոգին,

Որպես ազնիվ դրոշ պարզում,

Ազատությունը չի տա երբեք,

Անմեղ թափվող արյունը Ձեր,

Սարսռում է տագնապալից՝

Բազմության մեջ ջահել մի կին,

Եվ նայում է տխրաթախիծ,

Մեկ իր շուրջը, մեկ ծովի:

Իսկ նրա մոտ տարեց մի մարդ, Ձեռնափայտն է թափահարում,

Եվ սրբազան այդ արյունով,

Ներկված ծովին է նայում:

Մարդկային անվերջ, անսահման ծովում, Ես երեկ չնչին կաթիլ էի մի,

Այսօր շաչում եմ ալիքների հետ՝ Հավիտյան ձուլված ծովի անհունին:

Ես ամեն սրտում ապրում եմ ու կամ՝

Իմ երազներով ու սիրով իմ սուրբ, Ալիքներն են իմ կրծքի տակ երգում,

Քամու շուրթերից իմ ձայնն է լսվում:

Աղոթում եմ նորից, ցավով,

Եվ աղոթքիս ծովը` խառնում,

Աղաչում եմ նորից, ծնկած,

Խաղաղություն նորից խնդրում:

Թե ուզում եք խաղաղություն,

Մի՛ որոնեք ուրիշ ճամփա,

Նավն է գալիս խաղաղության,

Աղոթեք նրա համար:

Թագուհի Թագուհի

Գեղակարը՝ Հարություն Դանիելյանի

Harut Danielyan

Մեկնաբանություններ