«Մոնթեն եղել է դավաճան ու մեղադրված է եղել Իսրայելի լրտես լինելու մեջ։ Եղել է վախկոտի մեկն ու կյանքը փրկելու համար փախել է Հայաստան։ Հետո շատ պատահաբար հայտնվել է Արցախում, բայց իհարկե ոչինչ չի արել ու պարզապես շարքային ֆիդայի է եղել...
Եթե ամփոփենք դարերի խորքից եկող մեր ներքին ծարավն ու այսօրվա գոյաբանական հրամայականը, ապա Հայկական Երազանքը այլևս չի կարող լինել լոկ պասիվ պահպանողականություն կամ արդարության հայցում...
Լինում են պահեր, երբ դիպվածային մի պատկեր կամ համացանցային ինչ-որ Reels հուշի թևերով քեզ հասցնում է անցյալ, պատառոտում ներկայի անբարո քողն ու ստիպում նորովի վերապրել ամբողջ կյանքդ...
Հաջողությունը հազվադեպ է պայմանավորված միայն ռեսուրսներով, ֆինանսներով կամ աշխարհագրական դիրքով։ Առանցքային գործոնը միշտ եղել և մնում է մարդկային ռեսուրսը։ Ճիշտ կադրային քաղաքականությունը՝ «ճիշտ պահին, ճիշտ տեղում, ճիշտ մարդուն» նշանակելու արվեստը, ընդունակ է ավերակներից վերականգնել համակարգերը...
Վերջին շրջանում Զինված ուժերում ոչ մարտական պայմաններում տեղի ունեցած ողբերգական դեպքերի ֆոնին պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանը պարբերաբար անսպասելի այցեր է իրականացնում իրեն վստահված գերատեսչության զորամասեր՝ դրանք տեսանկարահանելով և տեսանյութերը հրապարակելով իր սոցիալական էջերում...
Հարգելի՛ հայրենակիցներ:
Հայաստանում կալանքը շարունակում է մնալ պատժի և քաղաքական հետապնդման գործիք։ Կալանքը նաև քաղաքական հակառակորդներին ֆիզիկապես մեկուսացնելու գործիք է դարձել։ Այդպես է բոլոր ավտորիտար և տոտալիտար երկրներում․ Հայաստանը բացառություն չէ...
Ընտանիքի մոդելը մեկն է՝ իմաստուն մեծեր, հարգալից փոքրեր, սեր, հարգանք, հոգատարություն՝ միմյանց հանդեպ, դերերի ճիշտ բաշխում, պատասխանատվություն և նվիրում, ստեղծում, փոխանցում...
Միմյանց չհանդուրժող ուժերի միջև պատերազմները երբեք չեն ավարտվում: Ձևափոխվում, այլակերպվում, անցնում են դիվանագիտական, տնտեսական, մշակութային և այլ հարթակներ, և առաջին իսկ պատեհ առիթով վերածվում ռազմական բախման...
Եվրամիության հետ Հայաստանի հետագա մերձեցումը և Ռուսաստանի հետ տնտեսական հարաբերությունների վատթարացումը կարող են հանրապետության համար վերածվել էներգառեսուրսների կտրուկ թանկացման...
Նայելով վերջին օրերին Ադրբեջանում տեղի ունեցող գործընթացներին ու հատկապես հետևելով առաջ եկած խնդիրներին Ադրբեջանի իշխանությունների արձագանքին, ևս մեկ անգամ վերահաստատվում է այն, ինչ հայտնի է մասնագետներիս։ Բանաձևեմ դա այսպես. ի դեմս ժամանակակից Ադրբեջանի՝ գործ ունենք մի կողմից բավական արդյունավետ աշխատող և կայուն բռնապետական համակարգի հետ, իսկ մյուս կողմից էլ՝ խիստ ճգնաժամային, խոցելի ու բազմաթիվ հարցերում ինքնուրույն գործելու հնարավորություններից զուրկ պետական համակարգի հետ...