Խնդիրը մեր պետական համակարգը պայթեցրած ականն է՝ «պառլամենտական կառավարման համակարգ» անվան տակ

Հին ու նոր պառլամենտներից մի դժգոհեք:

Խնդիրը մեր պետական համակարգը պայթեցրած ականն էր, «պառլամենտական կառավարման համակարգ» անվան տակ, որ կյանքի կոչվեց 2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ին տեղի ունեցած սահմանադրական բարեփոխումների հանրաքվեի միջոցով:

Այն ժամանակ դեռևս դավաճան բառը շատ չէր գործածվում, մոդայի մեջ թունդ հայրենասիրական կենացներն էին: Այսօրվա ընդդիմություն խաղացող ու լացակումած Արցախ հիշող քաղդասի զգալի մասը 2015-ի այդ օրերին, գյուղ ու քաղաք ընկած, հանրաքվեի քարոզ էր անում:

Պարզ էր, որ դրա վերջը սա է լինելու, չնայած սա վերջը չէ:

Այս համակարգը ոչ մի տեղ չի աշխատել և չի աշխատելու, հատկապես մեր պես երկրում:

Այս կառավարման տեխնոլոգիան ենթադրում է, որ Պառլամենտում երբեք խելքը գլխին մարդ, անհատ չեք տեսնելու: Լինելու է կրկես:

Պաշտոնների են նշանակվելու բացառապես խոցելի մարդիկ, որոնց կարելի է լինելու պահել մշտական վախի ու հավատարմության մեջ և նրանցից պահանջել ցանկացած հանցավոր քայլ ու արարք:

Ոչ ոք ոչնչի համար պատասխնատու չէ, իսկ երկիրը պինդ խրվում է ճահճի մեջ: Ովքեր բրեժնևյան լճացման տարիները, ԼՏՊ-ի, Քոչարյանի ու Սերժի երկրորդ կառավարման ժամկետներում սկսված ճահճացումը հիշում են, կզգան, որ այժմ ճահճում ենք: Դա անխուսափելի բան է: Հիմա նույնիսկ մարզերում երիտասարդ զույգերի զգալի մասը ամուսնությունից հետո միմյանց 2-3 տարի չի հանդուրժում:

8 տարվա իշխանությանն ու ընդդիմությանը հանդուրժելը արդեն ճահիճ է: Մեծ Բրիտանիայի ու Ճապոնիայի պես երկրներում մոտավորապես այսպիսի համակարգը չի աշխատում, չնայած տարեկան մի քանի վարչապետ է փոխվում:

Պառլամենտականը մեր խելքի բանը չէ:

Գալուստ Սահակյանին երանի կտաք:

Արա Արայան

Մեկնաբանություններ