Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի կր­թու­թյան, գի­տու­թյան, մշա­կույ­թի, սպոր­տի և սփյուռ­քի մշ­տա­կան հանձ­նա­ժո­ղո­վում մոտ մեկ շա­բաթ ա­ռաջ տե­ղի ու­նե­ցած դռն­փակ նիս­տը, ո­րին մաս­նակ­ցում էին բարձ­րա­գույն ո­րա­կա­վոր­ման կո­մի­տեի նա­խա­գա­հի պաշ­տո­նից հե­ռաց­ման դի­մում գրած Սմ­բատ Գո­գյանն ու կր­թու­թյան, գի­տու­թյան, մշա­կույ­թի և սպոր­տի փոխ­նա­խա­րար Գրի­շա Թամ­րա­զյա­նը, մեծ թվով հար­ցա­կան­ներ է ա­ռա­ջաց­րել ոչ միայն քա­ղա­քա­ցի­նե­րի, այլև հենց հանձ­նա­ժո­ղո­վա­կան­նե­րի շր­ջանում:

ԱԺ-ն առաջին ընթերցմամբ ընդունեց «Հանրաքվեի մասին» սահմանադրական օրենքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» օրենսդրական փաթեթը:

Ժողովուրդն իմաստուն խոսքեր ունի. «Փոս փորողն ինքն է ընկնում մեջը» ու «Էշ նստելը մի այիբ է, իջնելը՝ երկու»։ Սա թերևս լավագույն ձևով նկարագրում է այսօր իշխանության, մասնավորապես «Իմ քայլը« խմբակցության՝ ՍԴ-ի շուրջ սկսած գործելաոճը։

Պատ­գա­մա­վոր­նե­րը կր­թու­թյան, գի­տու­թյան, մշա­կույ­թի և սպոր­տի նա­խա­րա­րու­թյան աշ­խա­տանք­նե­րից, մեղմ ա­սած, գոհ չեն: Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի հա­մա­պա­տաս­խան հանձ­նա­ժո­ղո­վի ան­դամ­նե­րը բո­լո­րը միա­բե­րան փաս­տում են՝ նա­խա­րա­րու­թյան, մա­նա­վանդ նա­խա­րար Ա­րա­յիկ Հա­րու­թյու­նյա­նի հետ ան­մի­ջա­կան կապ հաս­տա­տել գրե­թե չի ստաց­վում:

Մայիսի 19-ին նախագահի «Առաջ, Հանրապետություն» կուսակցության մի քանի պատգամավորներ նոր խմբակցություն ձևավորեցին Ազգային ժողովում՝ նախագահ Էմանուել Մակրոնը կորցրեց բացարձակ մեծամասնությունը խորհրդարանի ստորին պալատում, Սենատում մեծամասնություն նա չուներ:

Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի «Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան պատ­գա­մա­վոր­նե­րից մե­կը հա­մոզ­ված է՝ պե­տա­կան ե­կա­մուտ­նե­րի կո­մի­տեի նախ­կին ղե­կա­վար Գա­գիկ Խա­չատ­րյա­նի որ­դին՝ Գուր­գեն Խա­չատ­րյա­նը, Հա­յաս­տա­նից չի հե­ռա­ցել:

Այս իշ­խա­նու­թյան ա­մե­նա­լուրջ խն­դի­րը ոչ այն­քան նախ­կին­նե­րին նման­վելն է, ա­նելն ու ար­դա­րաց­նե­լը այն, ինչ նախ­կի­նում քն­նա­դա­տել են, որ­քան սե­փա­կան կար­գա­վի­ճա­կից բխող պա­տաս­խա­նատ­վու­թյան չգի­տակ­ցու­մը։

Նոր «ո­րա­կի» Ազ­գա­յին ժո­ղո­վը, որ կի­սա­դա­տարկ կամ գրե­թե դա­տարկ դահ­լի­ճում է հա­ճախ նիս­տեր անց­կաց­նում, մար­դա­շատ է բա­ցա­ռա­պես այն օ­րե­րին, երբ իշ­խա­նու­թյան հա­մար հույժ կարևոր նշա­նա­կու­թյան օ­րի­նագ­ծի քվեար­կու­թյուն է տե­ղի ու­նե­նա­լու, կամ էլ երբ վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը խոր­հր­դա­րա­նում է:

Խոր­հր­դա­րա­նի քա­ղա­քա­կան օ­րա­կարգն այն­քան սնանկ է, որ հա­սել է ընդ­հուպ հայ­հո­յան­քի մա­կար­դա­կի։ Այ­սօր քա­ղա­քա­կան օ­րա­կար­գի թիվ մեկ թե­ման հայ­հո­յանքն է`ով ում հայ­հո­յեց, ով պի­տի նե­րո­ղու­թյուն խնդ­րի, ով ա­վե­լի լավ տղա է, ով բռ­նու­թյան ա­մե­նա­թունդ կո­չը կհն­չեց­նի ու կար­ժա­նա­նա իշ­խա­նա­կան­նե­րի բուռն ծա­փա­հա­րու­թյուն­նե­րին։

Մեկ ան­գամ չէ, որ ա­սել եմ՝ 7-րդ գու­մար­ման Ազ­գա­յին ժո­ղո­վը պատ­մու­թյան մեջ կմ­նա որ­պես «ծա­փա­հա­րող­նե­րի» խոր­հր­դա­րան: Քայ­լե­լով իշ­խա­նու­թյան ե­կած­նե­րը, շա­րու­նա­կե­լով բրեժնևյան ժա­մա­նակ­նե­րի լա­վա­գույն ա­վան­դույթ­նե­րը, ա­ռաջ­նոր­դի ա­մեն մի բո­ցա­վառ ե­լույ­թից հե­տո շռ­նդա­լից ծա­փա­հա­րու­թյամբ վե­րա­հաս­տա­տում են՝ «շե­ֆի» ա­սածն օ­րենք է: