ՌԴ ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովան սադրիչ է անվանել ՀՀ ԱԽՔ Ալեն Սիմոնյանի հայտարարությունները հանրապետության՝ ռուսաստանցի այն քաղաքացիների նոր ալիք ընդունելու պատրաստակամության մասին, որոնք ցանկանում են խուսափել ռազմաճակատ ուղարկվելուց։ Նա նշել է, որ Սիմոնյանը «Դոժդ» հեռուստաալիքին տված հարցազրույցում տրվել է «գիտակցաբար սադրիչ ձևակերպված հարցին» և ներքաշվել Ռուսաստանում իբր հնարավոր մոբիլիզացիայի մասին շահարկումների մեջ:               
 

Պետությու՞ն, թե՞ պարտության հետ համակերպված վարչակարգ

Պետությու՞ն, թե՞ պարտության հետ համակերպված վարչակարգ
16.02.2026 | 11:00

Հազարավոր զոհերի պատճառ դարձածը, Արցախը հանձնածը, Հայաստանը կեղեքածը «խրոխտ» հայացքով ասում է. 2026-ի ընտրությունը ընտրություն է «1850-ականներից մինչև 2023-ի պատմական ուղեծրում մնալու» և «երջանիկ ապագայի» միջև։

Չեմ ուզում խախտել կոռեկտության սահմաններն ու ընդամենը փաստում եմ, որ սա ոչ թե գաղափարական բանավեճ է, այլ փախուստ պատասխանատվությունից։

1850-ականներից սկսված «պատմությունը» այն պատմությունն է, որի արդյունքում գոյություն ունի Հայաստանի Հանրապետությունը։

Այդ «ցիկլում» է Սարդարապատը։

Այդ «ցիկլում» է անկախությունը։

Այդ «ցիկլում» է Արցախի ինքնորոշման պայքարը։

Եթե դա «սխալ ուղեծիր» է, ապա պետության գոյությունն էլ է սխալ։

Պարտությունը հայտարարել «պատմական ցիկլից դուրս գալ»՝ նշանակում է պարտությունը դարձնել քաղաքական ծրագիր։

Ազգային իրավունքներից հրաժարումը ներկայացնել որպես «խաղաղություն»՝ նշանակում է պարտությունը նորմալացնել։

Հիշողությունը վերացնելը ներկայացնել որպես «զարգացում»՝ նշանակում է ինքնիշխանությունը փոխարինել հարմարավետությամբ։

Պետությունները պատմությունից չեն փախչում։

Պետությունները կամ պաշտպանում են իրենց իրավունքները, կամ կորցնում են դրանք։

2026-ի ընտրությունը անցյալի ու ապագայի մասին չէ։

Այն վերաբերում է մի պարզ հարցի՝

պետությո՞ւն, թե՞ պարտության հետ համակերպված վարչակարգ։

Հ.Գ. նիկոլները պարտությունը կարող են բառերով զարդարել։

Բայց պարտությունը ոչ այլ ինչ է, քան պարտություն…

Մետաքսե Հակոբյան

Դիտվել է՝ 3702

Մեկնաբանություններ