Զարմանալի հանդիպում

Ես ու Հայրենիքս

հանդիպեցինք վերակենդանացման բաժնում:

Ինձ սրտից էին խփել, իրեն՝ թիկունքից:

Բժիշկներն անզորությունից

կուչ էին եկել մուտքի դռան ետևում:

Պատուհանի դիմաց արև կար,

արևի վրա՝ ծանոթ պատկեր:

-Մեծարենցն է,-ասաց Հայրենիքը,

և ձեռքս բռնած թռցրեց պատուհանից դուրս:

Բժիշկները գալիս էին մեր ետևից՝

ճերմակ խալաթները շպրտելով հիվանդանոցի

պատերի տակ:

Գարուն էր, մայիս, և բերդաքաղաքի վրա

ծածանվող դրոշի գույներից

խենթացել էին աղջիկները,

տղաները պարիսպների ետևից

թաքուն հետևում էին նրանց,

որոնց ծոցերից հասունացած նուռը

կաթում էր Հայրենիքի թիկունքի սպիացող վերքին,

որից քունքիս վրայով խուտուտ հոսեց:

Ժամանակը համբուրեց իմ ճակատը, Հայրենիքի՝ թիկունքը,

մայիսը ծաղկուն շալ փռեց մեր ոտքերի տակ

և ասաց՝ բերդաքաղաքը սպասում է խրախճանքի,

ժամանակն է սրընթաց ձիերի վարգով

սլանալ արեգակի ուղղությամբ:

Նորայր Գրիգորյան

Մեկնաբանություններ