Ասում են՝ ժամանակն ամեն բան իր տեղը կդնի: Բայց դա այնքան էլ այդպես չի: Երկարատև սպասման մեջ ժամանակը նախ փլուզում, իսկ հետո տրոհում ու փոշիացնում է այն ամենը, ինչը տրվել էր նրան ի տնօրինություն: Եվ երեկվա կենսաթրթիռ ոգին վաղը դառնալու է հյուծված ու գունազերծ հիշողություն, երեկվա թանձրացած ավյունը վաղվա մեջ ստվեր է լինելու:
Հետո՝ ինչ-որ մի պահի, դու ինքդ էլ պիտի տարակուսես, թե այդ ինչի՞ն էիր սպասում երկարատև ու համառորեն, երբ օրերի ընչաքաղց երախը վաղուց կլանել է նրան, ծամել է լույս մարմինը, իսկ քեզ սնուցել է սին հույսերով: Ու հիմա, երբ նրա թողած դատարկության մեջ դու խուճապահար այսուայնկողմ ես հրում քեզ թողնված մնացորդը, վերստին շարունակում ես կարծել, թե այդ ժամանակն է հմտաբար շտկում ու հարդարում քո խառնափնթոր կյանքի խորշերն ու դարակները: Մինչդեռ ոչինչ էլ իր տեղում չէ: Դու սպանեցիր ժամանակը, ժամանակն էլ սպանում է քեզ:
Հովիկ Չարխչյան