Փաշինյանի սնանկությունը՝ ուղիղ եթերում

Երևանի մետրոպոլիտենում տեղի ունեցած միջադեպը, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանը բարձր տոնով և ակնհայտ ագրեսիվ վարքագծով դիմել է արցախցի կնոջը՝ 1993 թվականին Արցախյան ազատամարտում զոհված դաշտային հրամանատար Մերուժան Մոսիյանի դստերը՝ Արմինե Մոսիյանին, բացահայտում է իշխանության արժեքային սնանկությունը։

Խնդիրը միայն էթիկայի խախտումը չէ, խնդիրը քաղաքական պատասխանատվությունից հետևողական խուսափումն է՝ զուգակցված հասարակության ներսում բաժանարար գծերի գիտակցված խորացմամբ։

Փաշինյանի կողմից օգտագործված «փախածներ» ձևակերպումը բացահայտում է ոչ միայն քաղաքական ցինիզմ, այլև իրականության միտումնավոր աղավաղում։

Արցախցիները չեն «փախել»։ Նրանք դարձել են Ադրբեջանի ցեղասպան քաղաքականության զոհերը՝ միաժամանակ կրելով նաև Փաշինյանի ուրացման քաղաքականության հետևանքները։

Պետությունը, որը չի ապահովել իր քաղաքացիների անվտանգությունը, չունի բարոյական իրավունք նրանց մեղադրելու կամ պիտակավորելու։

Առավել վտանգավոր է խնդրի ներքին՝ հասարակական շերտը։

Այսպիսի հռետորաբանությունը ոչ միայն արդարացնում է քաղաքական ձախողումները, այլև ձևավորում է վտանգավոր նարատիվ՝ ուղղված արցախահայության դեմ։ «Փախածների» պիտակը վերածվում է սոցիալական ստիգմայի, որը քայքայում է հանրային համերաշխությունը և խորացնում արդեն իսկ առկա անվստահությունը։

Պետության ղեկավարը, որը հանրային վայրում, մանկահասակ երեխայի ներկայությամբ, մատ է թափ տալիս և բղավում նրա մոր, պատերազմի զոհի ընտանիքի անդամի վրա, ոչ միայն խախտում է քաղաքական վարքագծի տարրական նորմերը, այլ ցուցադրում է իշխանության մի մոդել, որտեղ ագրեսիան փոխարինում է պատասխանատվությանը, իսկ մեղադրանքը՝ հաշվետվողականությանը։

Այս միջադեպը ևս մեկ անգամ վկայում է, որ Հայաստանի ճգնաժամը միայն արտաքին չէ։ Այն խորապես ներքին է՝ պայմանավորված իշխանության քաղաքական և արժեքային ճգնաժամով։

Նման իշխանությունը դարձել է ազգային անվտանգության սպառնալիք:

Սուրեն Սուրենյանց

Հեղինակի նյութեր

• Կեղծ սիմետրիա․ ինչպես է Արծվաշենը դառնում Ստեփանակերտի վանդալիզմի «արդարացում»
• Բաքուն փորձում է թելադրել Երևանի «թույլատրելիի սահմանները»
• Փաշինյանի «խաղաղության» թեզը՝ Ալենի կողմից հերքված
• ԵՄ-ն գալիս է «օգնելու»․ բայց ո՞ւմ և ինչի՞ հաշվին
• Մի սուտ է հորինել «պատերազմի կուսակցության» մասին ու սկսել է «քուջուջ» անել ընդդիմադիր համամասնական ցուցակներում
• Փաշինյանի «խաղաղությունը»՝ սողացող կապիտուլյացիայի քաղաքականություն
• Արայիկ Հարությունյանի քինախնդիր միջամտությունը․ ուղիղ ճանապարհ դեպի միջազգային սկանդալ
• Աննախադեպ ճգնաժամ՝ հայ-ռուսական հարաբերություններում
• Երաշխավորված խաղաղությո՞ւն, թե՞ պարտադրված կայունություն
• ՔՊ-ն ընտրություններով փորձում է լեգիտիմացնել հակասահմանադրական օրակարգը
• Մոսկվայի ուղերձը պարզ է․ Երևանը այլևս չի կարող «երկու աթոռի վրա» խաղալ
• Պետությունը «խաղադրույք» դարձնելու քաղաքականությունը
• Օվերչուկը ազդարարեց Փաշինյանի քաղաքականության դատավճիռը
• «Միջամտություն» եկեղեցում․ իրավական աբսուրդի նոր փուլ
• Բաքվի հստակ ուղերձը․ հակամարտությունը շարունակվում է
• Փաշինյանի հրեշավոր խոստովանությունը․ 2020-ի պատերազմը՝ գիտակցված ընտրություն
• Պետությունը նույնացված է իշխանության հե՞տ․ Միրզոյանի վտանգավոր բանաձևը
• Համապարփակ վերլուծություն
• «Կարտոֆիլ ուտողներ»․ պոպուլիզմի նոր փաթեթավորումը
• Կամ ես, կամ պատերազմ»․ Փաշինյանի քաղաքական շանտաժը

Մեկնաբանություններ