Իմ հայրենիքը ինձանից տարան

Ինչ-որ դառնաղի բառերի շարան,

ինչ-որ ծիսական երգ ու առասպել.

իմ հայրենիքը ինձանից տարան,

իմ հայրենիքը հեռացող լաստ է:

Ինձ օրորեցին հովիկները մեղմ,

դեմքս ծածկեցին գույներով շաղած,

և ալիքների հոսանքներում սեղմ,

տեսա աչքերիս երազը թաղած:

Տեսա՝ այն ինչ-որ շղարշ էր հագած.

մե՜րկ, ոտաբոբի՜կ Հիսուսի կերպով,

երբ քառակողմյա դռները փակած

թափառում էի իմ անհույս երկրով:

Երբ շեմի վրա տապան դրեցին,

իսկ դռան փեղկին՝ Հուդայի նկար,

ծիրանի թախտին անհոգ թեքվեցին

և վանկարկեցին՝ երկիրդ չկա՛:

Հիմա բախտավոր էն գաղթողներին

տապանագիրը հայտնի չէ բնավ,

իսկ անվերջ կռվում էն հաղթողների

ակնաջրերից ապագան ընկավ:

Ինչ-որ դառնաղի բառերի շարան,

ինչ-որ գունազարդ Հուդայի նկար...

Ինձ շեմից երկու ձիավոր տարան

և հանձնեցին ջրերին վարար:

Նորայր Գրիգորյան

Մեկնաբանություններ