Լևոն ԴՌՆՈՅԱՆ. Հավաքիր սերդ, մի օր, մի տարաժամի գուցե պետք լինի

Ձեռքս տանում եմ ստեղնաշարին: Ուզում եմ մի նոր գրություն գրել: Մի անբառ կարոտ, մի չպարպված սեր բռնում է ձեռքս: Չի թողնում: Հարցնում եմ՝ ինչի՞ չես թողնում, ուզում եմ մարդկանց մի բան ասել: Եվ կրծքիս տակ լսում եմ պատասխանը. «Դու ուզում ես գրել քո ՍԻՐՈ մասին: Բայց դու ինչպե՞ս կարող ես բառերով պատմել ապրածդ: Մի՜ գրիր»:

Անցնում եմ էջովս: Սիրո խոստովանություններ են: Առ այս հայրենիքը: Ինչ-որ սրտեր գուցե շարժվել են: Ինչ-որ մեկը գուցե սպասում նոր գրությանս: Բայց նույն ձայնը հնչում է կրծքիս տակ. «Մի՜ գրիր»:
Հասկացա: Սերը չպետք է մսխել: Պիտի պահել: Կրծքի լռության մեջ: Խնամել սերը: Չվստահել սեփական բառերի ստեղծած պատրանքներին: Եվ ասում եմ ինքս ինձ. «Հավաքի՜ր սերդ: Մի օր, մի տարաժամի գուցե պետք լինի: Լռի՜ր»:
Սա է լռելուս պատճառը:

Մեկնաբանություններ