Վերջին դատաստանը. Հովհաննես Թումանյան

-Դու ի՞նչ արեցիր աշխարհքում,-հարցրեց Արարիչը:

-Ես ծառայեցի մի նավթային գրասենյակում,-պատասխանեց հոգին:

-Ինչպե´ս, անպիտա´ն,-որոտաց Արարիչը, և երկնքի ոլորտները տատանվեցին: Դողաց խեղճ հոգին, և դալուկ հրեշտակների եղած գույնն էլ թռավ երկյուղից:

-Անպիտա´ն, ես քեզ տվի իմ շնորհը, ստեղծագործելու բարձր կարողությունը, քնքուշ զգացմունք և ճոխ երևակայություն, նուրբ ճաշակ, քեզ ուղարկեցի որպես իմ մարգարեն, դու տարար այդ բոլորը թաքցրիր և...

-Չթաքցրի, Տե´ր, մի քանի անգամ ցույց տվեցի, բայց բանի տեղ չանցավ...

-Հապա ինչպե՞ս եղավ, որ մարդիկ չնկատեցին:

-Ես հայերի մեջ էի, Տե´ր,-շշնջաց հոգին:

-Հա՜,-մեղմացած բացականչեց Արարիչը և հրամայեց:-Տարե´ք սրան նահատակների բաժին:

(«Սևագիր և անավարտ էջեր»)

Կարլ Յալանուզյանի ֆեյսբուքյան էջից

Մեկնաբանություններ