Հետո թելը վերջացավ, ու ես հրաժեշտ տվեցի մանկությանը

Իմ մանկությունը ստեղից ա դուրս եկել։ Ժամանակն էն անիվն էր, որն օրացույցի նման պտտում էր կոճը, ու կախարդական ասեղներն իմ կյանքի թելով նուրբ գործվածքի վրա ուրվագծում էին իմ մանկության ուղին, իմ հեքիաթներն ու խաղերը, ուրախություններն ու տխրությունները, լացն ու ծիծաղը։ Գիշերը կարի մեքենան օրորոցային էր երգում իմ համար։ Իսկ երբ անիվը չէր պտտվում, ժամանակն էլ էր կանգ առնում։ Ես չէի զարմանում. դա սովորական բան էր։

Հետո թելը վերջացավ, ու ես հրաժեշտ տվեցի մանկությանը։ Կարի մեքենան ծանր էր, չկարողացա հետս վերցնել, ու մնաց մանկության մեջ։

Հենրիկ Պիպոյան

Մեկնաբանություններ