Ծերության ցավից արծիվը բարի,
Ծանր տնքում էր` հենված մի քարի.
Գլխավերևում մի ճանճ տզտզան,
Քմծիծաղ տվեց ու դիմեց նրան.
-Հե՜յ գիտի արծիվ, ի՞նչ օրի հասար,
Փառքդ եղել է հողին հավասար:
Ապագայում լավագույն կյանք ունենալու մասին երազների իրականացումը պետք է սկսված լիներ այն ժամանակ, երբ լոկալ հաղթության արդյունքում ծովը թվում էր ծնկներից, բայց իրականում, եթե երկրի կառավարման գործին նաև խոր միտքը մասնակցեր, կտեսներ, որ, Արցախի հարցի ձգձգմանը զուգընթաց, ծովի մակարդակը բարձրանում էր, որն էլ մոտ ապագայում խեղդվելու բացահայտ նշան էր...