Վահրամ ԹԱԹԻԿՅԱՆ.«Հո´րս արև, ճիշտ եմ ասում»

Երեխաներ էինք, և, զուտ տարիքի բերումով, հակված էինք ոչ ստեր փչելու, այլ չափազանցնելու։ Այդ պահերին մեր շուրջ հավաքվում էին մեր խաղընկերներն ու պահանջում երդվել։ Երդումների ձևեր էլ կային մշակված, դրանք կեղծելու հնարներ էլ, բայց կար մի բան, ինչն այն ժամանակ էլ հնարավոր չէր կեղծել, իսկ թե ինչու` ինքներս էլ չգիտեինք: «Դե ասա` հորս արև...»: Եվ սուտ ասել փորձողը միանգամից խեղճանում էր, որովհետև վստահ էր` հակառակ դեպքում հայրը կմեռնի:
Այնպես կուզենայի, որ երդմնակալության բարդ բանաձևերը էլ չարտասանեին, այլ երդվեին հոր արևով, ու եթե հայրը մահացած էլ լինի, կհասկացվի իբրև հայրական արևային ժառանգություն, ինչը չես դրժի ոչ մի դեպքում. «Հո´րս արև, ճիշտ եմ ասում»։

Մեկնաբանություններ