Սա ի՞նչ խորհուրդ է թալիսմանի պես, որ կախ են տվել մեր պարանոցին

…Այս ի՞նչ պատիժ է, արարիչ Աստված, ի՞նչ շղթա է այս կարոտը հողի,

Որ հավերժական ստրուկ է դարձնում նույնիսկ այդ հողի վրա թքողին:

Կուզես՝ երկնային դրախտում ապրիր, փերիների հետ, պարտեզներում պերճ,

Մեկ է՝ աչքերդ փակվել են ուզում քեզ սնած հողի չոր քարերի մեջ:

Սա ի՞նչ խորհուրդ է թալիսմանի պես, որ կախ են տվել մեր պարանոցին՝

Հողդ սառույց է լցնում քո գլխին, իսկ դու վառվում ես... սառույցի բոցից:

Դու գլխապատառ լքում ես նրան՝ անշնորհակալ ու գող հյուրի պես,

Նա ներողամիտ իր դուռն է բացում և մի հպումով ամոքում է քեզ:

ՖԵԼԻՔՍ

Հրածին ՎԱՐԴԵՎԱՆՅԱՆԻ ՖԲ էջից

Մեկնաբանություններ