Մելոդիա (հատված)

Լույսի վերմակ է հողի հաստ շերտը,

որ ծածկում ենք մարմինները նրանց,

և բացվելու են տաք արշալույսին`

արև առավոտի մեջ:

Նրանք գալու են ամեն գարնան հետ-արագիլների ճախրանքի մեջ,

թափվող անձրևի կաթիլներում,

քամու բարակ հպումի պես,

և անցնելու են կյանքի դաշտերով մեզ հետ:

Չէ՞ որ աղջիկը խնդրել է.

– Մազերս չեմ կտրի,

կարճ չեմ հագնի,

կանեմ` ինչ դու ես ուզում,

չեմ նկատի տառասխալները գրած նամակիդ,

միայն թե` արի’,

քաղաքում սիրուն տղա չի մնացել:

Հուսիկ ԱՐԱ

Մեկնաբանություններ