Նա դարձավ պատմության լռության մեջ մի ձայն, որ հնչում է ամեն անգամ, երբ մի սիրտ դեռ սիրում է այս հողը

Կային մարդիկ, որ լեռների պես էին կանգնում՝ անսասան ու լուռ։

Նրանք չէին խոսում իրենց սխրանքների մասին, որովհետև սխրանքն իրենց շնչի պես բնական էր։

Այդպիսին էր Արայիկ Խանդոյանը՝ Միայնակ Գայլը։

Նա չէր որոնում փառք, չէր սպասում շնորհակալության։

Նա պարզապես ապրում էր իր հողի ու իր լեռների կանչով։

Երբ ուրիշները նայում էին երկնքին ու հարցնում՝ «ովքե՞ր պիտի մեզ պաշտպանեն»,

նա արդեն այնտեղ էր՝ սահմանին, խրամատում, լռության մեջ,

որտեղ խոսքեր պետք չէին, պետք էր սիրտ։

Միայնակ էր, բայց երբեք մենակ չէր։

Նա Արցախում էր՝ իր եղբայրների կողքին,

Արցախի կողքին՝ ինչպես կանգնում են լեռները իրենց արմատներով։

Նա կռվում էր ոչ թե խոսքով, այլ սրտով՝

իր հողի, իր ժողովրդի, իր հավատքի համար։

Նա անցավ կյանքի իր ճանապարհը առանց դիմակի, առանց հաշվարկի։

Հասարակ զինվոր, բայց հոգով՝ լեռ։

Երբ կյանքը փորձում էր կոտրել, նա նորից կանգնում էր՝

իր եղբայրների հիշատակով, իր ժողովրդի հավատով։

Արայիկ Խանդոյանը չմահացավ։

Նա դարձավ պատմության լռության մեջ մի ձայն,

որ հնչում է ամեն անգամ, երբ մի սիրտ դեռ սիրում է այս հողը։

Նա դարձավ քամու շշուկ լեռների վրա,

ուր դեռ լսվում է միայնակ գայլի կանչը՝

զորավոր, ցավոտ, բայց հավերժ։

Այսօր մենք խոնարհվում ենք նրա հիշատակի առաջ՝

ոչ թե որպես անցյալ, այլ որպես ներկա խիղճ։

Որովհետև նման մարդիկ չեն գնում։

Նրանք մնում են՝ որպես լույս, որ չի մարում անգամ գիշերում։

Հավերժ հիշատակ Արայիկ Խանդոյանին՝ «Միայնակ Գայլին»։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ