Ֆեյսբուքյան հիշեցումը ստիպեց մտաբերել «Իրատեսի» փոխխմբագիր Լիլի Մարտոյանի դիպուկ ու տեղին քննադատությունը․
«Պյերոն անճարակ ու անվնաս կերպար է, անպատասխան սիրո համաշխարհային սիմվոլ։ Սխալ է՝ գրական աշխարհում ծառայից տխուր «արվեստագետի» վերածված, կատակերգությունից հոգեբանական ու փիլիսոփայական դրամայի առանցքային դեմք դարձած այս անմեղին համեմատել հայտնի «պեՌաշկի» ուտողի հետ»...
ՈՒղիղ մեկ տարի առաջ՝ «Հեղափոխության պահապաններ» ՀԿ հիմնադիր-անդամ Հայկ Մովսիսյանի առնչությամբ գրված հոդվածում, պատասխան չակնկալող, ցավոտ ու հռետորական հարցադրումներ էի արել...
Մի հիվանդություն կար, ժամանակին շատ տարածված էր: Գուցե հիմա էլ կա, բայց ձեն-ձունն ինչ-որ չի լսվում, համենայն դեպս, իմ ականջին չի հասել: ԵՐԵՎԱՆՅԱՆ ՀԻՎԱՆԴՈՒԹՅՈՒՆ էր կոչվում...
Սովորությունը սարսափելի բան ա։ Հինգ մահ ես տեսնում, վեցերորդին սովորում ես, երկու անգամ քեզ ժպտում են, երրորդը էլ չես նկատում, մի քանի անգամ քեզ խաբում են, հետո ինքդ ես սկսում խաբվել...
Որ ընկերախմբիս առնվազն մեկ-երրորդը նիկոլավարակի բացիլակիր է, գիտեի վաղուց: Երկուսուկես տարի համբերությամբ հետևում էի վարակվածության տարբեր դրսևորումներին և բուն վարակի դինամիկային՝ հուսալով, որ ժամանակն իր բուժիչ ներգործությունը, այնուամենայնիվ, կունենա...
Լավ, էս դեմագոգիային մի օր վերջ պիտի տրվի՞, թե չէ: Երկուսուկես տարի առավոտից իրիկուն խոսում է ու խոսում, խոսում է ու խոսում, մազոլ արեց աչք-ականջներս...
Երեկ Անկարայում՝ Ադրբեջանի դեսպանությանը կից «Շուշի» կենտրոնի դիմաց, բացվեց Կովկասի իսլամական բանակին նվիրված թվով երրորդ հուշարձանը: Առաջին երկուսը գտնվում են Բաքվում և Գանձակում:
Կովկասի իսլամական բանակը (Նուրի փաշայի հրամանատարությամբ) ձևավորվել է Օսմանյան Թուրքիայում, որը 1918թ. սեպտեմբերի 15-ին գրավել է Բաքուն և իրականացրել քաղաքի քրիստոնյա և հրեա ժողովուրդների կոտորածը: Միայն Բաքվում այդ բանակը կողոպտել ու սպանել է շուրջ 30 հազար հայերի (ըստ Oxford-ի գիտական աղբյուրների)...