-
06.04.2026|
12:03
Կյանքից հեռացավ մեր սերնդի Արցախյան պայքարի ավագ ընկերներից մեկը։
Դեռ հայտնի չէ, թե Հայոց իրականության մեջ էլի քանի անգամ կփոխվի Արցախյան պայքարի, նրա մասնակիցների, նվաճումների, ձեռքբերումների ու կորուստների, հաղթանակների ու պարտությունների մասին հանրային գերակշռող կարծիքը...
-
05.04.2026|
12:26
Զորավար Անդրանիկը Ռուսաստանը համարում էր հայ ժողովրդի գլխավոր դաշնակից՝ իր երախտագիտությունը հայտնելով ռուս ժողովրդին՝ ճգնաժամային պահին հայերին փրկելու և դարավոր բարեկամության նկատմամբ հավատ ունենալու համար...
-
05.04.2026|
11:07
Հայ հանրության համար վաղուց ժամանակն է հստակ արձանագրելու իրականությունը՝ առանց կեղծ արդարացումների, առանց մանիպուլյացիաների և առանց քաղաքական փաթեթավորման...
-
05.04.2026|
10:25
Երևանյան երեկոն, երբ մութը դեռ չէր իջել, խնդուն էր։ Գուցե հիմա էլ է այդպես, բայց վաղուց այդ ժամին կենտրոն չեմ իջնում, չգիտեմ։ Նվագախմբի անդամները մեծ հոսքով շարժվում էին դեպի Օպերա։ Սկսվում էր ներկայացումը։ Հիմնարկներից երիտասարդությունն էր հորդում...
-
04.04.2026|
12:12
Բժիշկ Գրիգոր Մուշյան․ Ծնվել է 1883 թվականին, Ակն քաղաքում։ Հայրը՝ Պողոս Մուշյան, դերձակ, մայրը՝ Եվգինե Մուշյան, վարժուհի։ Նախքան Առաջին համաշխարհային պատերազմը հիմնականում բնակվել է Խարբերդում...
-
03.04.2026|
19:23
Չգիտեմ՝ ով ինչպես, բայց ես գրեթե չեմ կասկածում․ հայի հպարտության խորհրդանիշ դարձած «մերն ուրիշ է» բանաձևումն ազգային ախտորոշում է։
Իսկապես էլ ուրիշ ենք՝ մեր բացասական բացառիկությամբ։
Չէ՛, նկատի չունեմ ազգի հաստատուն դիմագիծ դարձած «աքսիոմատիկ ճշմարտությունները»...
-
03.04.2026|
12:23
Պատահում է, որ ոչ քո կամքով լույս աշխարհ ես գալիս ուղիղ դարակեսին, օրինակ՝ 1950-ին կամ 51-ին։ Ծնվել ես ու հարմար պառկել օրորոցում։ Աչքերդ նայում են առաստաղին։ Լսում ես մորդ երգը...
-
02.04.2026|
15:00
Վերընթերցում եմ Բագրատ Այվազյանի «Անիի կործանումը» գիրքը և կրկին մեծ ցավ ապրում...
-
02.04.2026|
13:37
Պատահում է, որ ոչ քո կամքով լույս աշխարհ ես գալիս ուղիղ դարակեսին, օրինակ՝ 1950-ին կամ 51-ին։ Ծնվել ես ու հարմար պառկել օրորոցում։ Աչքերդ նայում են առաստաղին։ Լսում ես մորդ երգը. «Կախվել է ճյուղից ճոճքը ծիտիկի...»...
-
01.04.2026|
13:25
Լավ հիշում եմ՝ մեր հարևան Հակոբն ինձ հարցնում էր. «Դասատուն սիրո՞ւն է, չէ՞»։ Կատակասեր մարդ էր։ Ասում էի՝ հա, բայց քո ի՞նչ գործն է։ Երրորդ դասարանցի տղա էի։ Հայրս զայրանում էր. «Տղային մի՛ շեղիր»։ Լավ բակ էր, սպիտակ յասաման կար...